İçimizde teklik, dışımızda topluluk olduğunu düşünüyoruz. Topluluk dışla ilişkisinde dışımızda, teklik ise bizi kastediyor. Kendi içimizdeysek tekiz ama dışımızdaki ile ilişkide topluluğuz. Oysa kendi dışımızdaysak o zaman topluluk içinde tek ve benciliz. Kendi dışımızda olduğumuzda benliğimiz yokluk çekiyor ve böylece gereksinimlerini toplulukla karşılıyor. Sonuçta topluluk tekliğe çarpıtılıyor. Kendi içimizde olduğumuzda gereksinimi benlikle doyuruyoruz, serpiliyoruz ve böylece topluluğun gereksinimlerinin ayırdına varıyoruz ve bunları gideriyoruz.