İnsan doğasının ilk yol göstericisi toplumsal yükümlülük, ikincisi bedensel zaaflara dirençtir. Üçüncüsü ise acele karar vermekten, yanılmaktan kaçınmaktır
Varlıkların tümü, şiddetli bir selin ortasından geçiyormuş gibi geçer gider evrenin özünün içinden; hepsinin doğası aynıdır, organlarımızın ortak çalışması gibi evrenle işbirliği içindedirler. Zaman şimdiye dek kaç Sokrates'i, Epiktetos'u yuttu?
İnsanları yapmaya devam etmelerini istediğiniz iyi bir şey yaptıkları zaman övmek... Bu fikir "rol atama" denilen bir etkileme taktiğiyle bağlantılıdır ve o kişinin bundan sonra bu role uygun davranacağını umulur.