Kafama sokulmak istenen düşünceleri, vaziyetimin ne olacağı endişelerini, beni dışarıdaki hayatıma bağlayan hatıraları, gözümün önünde canlanmak isteyen çehreleri insafsızca uzaklaştırıyor, sadece mantık ve iradeden ibaret kalmak istiyordum.
İnsan olmaktan bile kaçınıyoruz; gerçek, canlı kanlı bir insan olmak bile yük geliyor, utanıyoruz bundan. İnsan olmayı ayıp sayarak; herkesçe kabul gören, soyut bir “tek tip insan” olmaya çabalıyoruz.
Bir deneyin; aramızdan birine daha fazla özgürlük verin, ellerini çözün, yaşama alanını genişletip üzerindeki tahakkümü kaldırın... Yemin ederim ki eskisi gibi kontrol altına girmeye önce kendisi can atacaktır.