Greydate
@Greydate
728 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Bu öze gelişin ifadelerinden birisi de mandalalardır. Budizm ve Hinduizm'de evrenin yapısını simgeleyen, ritüel ve meditasyonlarda kullanılan mandalalar Jung'a göre kişiliğin birer sembolüdür. 1918'de kumandan olarak atandığı cephede esirlerin tutulduğu bir kamp ta görevli olduğu zamanlarda Jung, yaşadığı psikozdan henüz çıkmış, zamanını çeşitli çizimler yaparak geçiriyordu. Çizimlerin antik mandalalara benzediğini fark ettiğinde bir aydınlanma yaşadı. “Arketipin arketipi" olarak tanımladığı ve ana merkezinde Tanrısal bir figürün olduğu bu dairesel çizimler, tıpkı benliğin birer çekirdeği gibiydi. Tekliğin ve birliğin birer ifadesiydiler. Karenin içine yerleşmiş merkez daire kişiliğin zıt taraflarının (dört köşe) içindeki "öz'e gelmeyi anlatır.
Mandalalarda sıklıkla kullanılan kare ve daire sembolizmi simyada da karşımıza çıkar. Simyada daireyi kare yapmak üzerine bir problem eğilinir. Antikçağın en eski problemi bize şu soruyu sorar: Yalnızca bir pergel ve cetvel kullanılarak bir daire ile aynı alana sahip bir kare elde edilebilir mi? Burada amaç yine benzerdir, kaotik birliği dört unsura bölmek ve sonrasın da daha yüksek bilinçte bir araya getirmek. Böylelikle zihni ve ruhu damıtmak. Leonardo da Vinci'nin ünlü Vitruvian Man çizimi de bu iddiayı resmeder. Daire doğal olandır, kare ise insan tarafından yapılandır. İnsan daireyi kendi özünde kareler.
Jung bireyleşme süreci üzerine yaptığı çalışmalar da simyadan sıkça faydalanmıştı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kendimize arşivlerde, bir anıda, bir tasarı ya da gelecekte kimlik arayacak zamanımız yok artık. Bize şipşak bir bellek, doğrudan bir bağlantı, anında doğrulanabilecek bir tür reklam kimliği gerekiyor.
Günün sanatı nasıl güzelin ve çirkinin ötesinde ise pazar da iyinin ve kötünün ötesindedir.