Tüm yaşam küçülüp bir tek güne sıkışır, boynu geceye doğru eğilen bir gündür o, gece belki yeni bir sabahın gecesidir ama bu teselli etmez ki beni. İş, yaşam emeğini tamamına erdirmenin aydınlık neşesi ile ona veda etme zorunluluğunun koyu matemini teraziye koymaya geldiğinde, son bir dengeyi nasıl bulabileceğimi sorarım kendi kendime, şimdiden yaşamın büyük gününün sonuna doğru bakarken.