Tülay
@Grouchy
136 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Dünya bir oyun sahnesi bütün kadınlar ve erkekler birer oyuncu" der Shakespeare bir oyununda. Bir başkasındaysa "Hayat bir maskeli balo" . Ben de öyle düşünür katılırım bu sözlerine. Zira hepimiz gözlerimizi açar açmaz kurarız sahnemizi, perdeler açılır, roller dağıtılır, geri sayım yapılır-yapılmaz-Oyun der başlarız yeni güne. Kim bilir belki ondan daha eski çağlarda da böyle diyen çıkmıştır da biz Shakespeare'i biliriz. Hayır artık Turgut Özben'in izini sürdüğü rahmetli arkadaşı Selim Işık var. Evet o da öyle düşünenlerden olmalı ki her sabah sahnesini kurup -bizler gibi- rolleri dağıtıp başlıyor oynamaya o küçücük yaşamı -belki de kendine göre haddinden büyük-fazla- yaşamı boyunca. Fakat bir farkla; bizler bilinçsizce kurar, dağıtır, oynarken sahnede rollerimizi, o; bilinçli bir eylem olarak gerçekleştiriyor bunu. Ve belki de ona hayatı dayanılmaz kılıp terketmesine sebep olan da işte tam bu sebep!
Caanım Turgutçum Özben, kendince sürdürmeye çalışıyor arkadaşının oyununu kaldığı yerden. Gidince anlaşılan değeri, yaşatılmaya çalışılan sanki hala...
Okuyunuz efenim ya da okumayın.
Nasıl isterseniz! :)
Damızlık Kızın Öyküsü ve Ahitler... İncelememi iki kitaptan hangisine yapacağıma karar vermek zor oldu zira birincisi yeni bir rejimin uygulamaya koyulmasıyla birbirine ve hatta kendine dahi
"Ada" deyince ister istemez bir adada kendi krallığını sürdüren 'efendi' Robinson Crusoe geliyor akla. Bu hikayede de benzer yönler bulmak çok zor değil gibi.
Bilim kurgu
Yarım Aşk: Eksik Fazlalık!Fedakârlık
Başlıkta oldukça kararsız olsam da ilk olarak 1909'da basıldığını öğrendiğim bu kitabı okumaya başlarkenki düşüncelerime tezat oluşturacak bir konu seçtim incelememe. Aslında konu kitabın
Ne diyebilirim ki... İlk kez bir kitabın sonuna geldiğimde ağladım, derinden kendi kaybımmışçasına üstelik sonu sürpriz olmamasına karşın... Belki de gerçekten bizim kendi hikayemizdi biraz, İstanbul'un, orda doğup büyüyen bizlerin, hatta yalnızca duraklarından biriymişcesine geçip gidenlerin.
Okurken bir yandan bir biri ardına işlenen cinayetleri çözmeye çalışırken diğer yandan Başkomiser Nevzat ile birlikte hem onun İstanbul hatıralarında hem de bu 'Kadim Şehrin' kendi yapıtlarında, bazısı toprağın altında gizli hatıralarında gezintiye çıkıyoruz. Ve kendi adıma gezinti esnasında karşılaştığım her karakterden şüphelendim -sanırım tam da yazarın yapmak istediği gibi-, her birini özellikle içlerinden bazılarını kendi yakınımmışcasına benimseyip bağlandım. Ve sanırım sonuna geldiğimde hüzünlendiren de tam olarak bu 'bağlanma' durumu oldu.
Kesinlikle elinizden bırakamayacağınız, hele de polisiye romanlara ve tarihe meraklıysanız bir çırpıda bitireceğiniz güzel bir eser.
