Güher
@Guherr
Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
"" MESAJ KUTUSU KAPALI ""
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yazardan okuduğum ilk kitap. Şuana kadar hep kahve aşkıyla bildiğim yazarın hayatı hakkında yaptığım ufak araştırma ile başlamak istiyorum incelememe. Zira hayatı ve eseri arasında o kadar benzerlikler var ki..
Hayata gözlerini açar açmaz istenmeyen çocuk olup farklı aileler tarafından büyütülen "hayatımdaki kötülüklerin tüm sebebi annemdir" diye belirtip tüm hayatını etkileyen annesi olur. Aşkları, meslek yaşamı ve isteklerinin temelinde hep anne sorunundan doğmakta. Aşklarına baktığımızda hep kendinden yaşça büyük evli kadınlara aşık olan b yazar sevgililerinde daima anne şefkati, anne figürü aramasıyla alakalıdır. Yaptığı hukuk mesleğini bırakarak küçük tavan arası odasında kendini yazmaya adar. Kazandığı paraları odasındaki eşyalara ilham alacağını düşündüğü şeylere yatırması bu yazma işine ne kadar tutkulu olduğunu gösterir. Zweig'in balcaz için söylediği, 'sırf şan şöhret için yazıyor' düşüncesine pek katılmıyorum . Evet ünlü olmak için o anne sevgisi eksikliğini şan ve şöhret ile yatıştıracağıni düşünmüş olsa bile yazmaya karşı tutkusu olduğu yadsınamaz.
Kitaba gelince, baş karakter Felix 'i balcaz ile bağdaştırmamak elde değil. bu gencin annesi tarafından istenmeyip yatılı okullarda parasız büyümesi ve ileride 20 yaşındayken kendinden yaşça büyük iki çocuk sahibi kadına vurulması ve ikisininde hayatlarını birbirine açıp büyük bir aşk ile bağlanmasını izah edilemez tasvirleriyle betimlemeleri ile anlatır. Sonu can sıkıcı olup tatmin etmedi beni elbette ama bu mutlu son istememden kaynaklı. Son olarak Madam Henriette'nin yazdığı mektubu ve Felix'e hayata dair söyledikleri evrensel konuların altını çizip bir kaç kez okudum ve sanırım ara ara okumam gerek.. o kadar evrensel. Henritte 'yi çok sevdim. gücü sevgisi bildikleri ve öğütleri Felix'e karşı şefkati..
Umut her zaman iyi midir?
Her şeyin gercekten de fazlasi zarar mıdır?
İnsan hayatını belirleyen insanın ölüm esnasındaki kendi hayatına dair düşünceleri midir?
Boşa geçen bir hayatın sonunda yine de umut edilmesi, pes edilmemesi ve tüm pişmanlık yerine tebessümle, geçen hayatı düşünmek ne kadar kime göre neye göre doğru ?
Önemli olan keşke dememek midir her şeye rağmen keşke yerine umutvar mi olmalıyız?
Epey sorular sordum doğrusu okuduktan sonra. Sanırım vereceğim tek cevap; 'önemli olan sondur'. Sona doğru yaptıklarımız ve düşüncelerimizdir. Keşke dedirtecek onca şeye rağmen yaptığımız her şeye tebessüm etmektir asıl olan. Hayata rağmen gülümsemek.
Kitapta baş karakter Drago'nun çok isteyip sonunda olduğu askerlik mesleğini neredeyse terk edilmiş Bes.. Kalesin'e atanıp yalnızlıkla gerçek anlamda karşılaşması, şehire gidip gitmeme arasındaki seçimle burada kalıp zaferi elde edeceği,bir gün savaşın çıkacağını bekleyip elde ettiği zaferle şehire dönmeyi umutlayan askerin zafer umuduyla geçen koskoca 30 senesini anlatıyor. Umudunu, yalnızlığını, yazgıyi ve insanı..
Tatar çölü kalenin arka tarafında olup yıllarca savaş olmasını bekledikleri her seferinde bakıp umutlandıklari aslında boş bir çöl.
İnsan oğlu çoğu zaman görmek istediğini görür görmek istediği şekilde görür'ün simgesi Tatar çölü..
askerlerin ise savaş simgesi haline gelen umut çölü..
Kitabı sevdim evet. Yalnızlığı, hüznü, dışlanmışlığı, insana dair evrensel konuları ele alışı çok güzeldi. Zaman zaman Drago'ya üzülüp sinirlensem de kendi seçimini sonuna kadar götürüp sondaki umutvar oluşu, kıtabın başında; gereksiz umut yerini 'umut her zaman gerekli ve her zaman vardır'a bıraktı. Boşa geçen 30 seneye rağmen, umut her zaman vardır.
(Drago açısından düşününce bu şekil fakat yine de 30 seneyi baz alıp
Drago, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyordu,hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, diğerlerinin bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti.
