Gülüstan..
@Gul_pare10
Ve bir daha hiç benzemedi ,
gelen günler geçen günlere.
"Değişiyordum. O sıralar bunun farkında değildim; ama yeniden mutlu olmak ve beni mutsuz eden şeylerin bazılarını unutmak için yeni bir yol bulmuştum. Hepsinden önemlisi kendimi unutmayı öğrenmiştim. Artık erkek kardeşlerimle dışarı çıkmayı özlemiyordum; çünkü zihnimi faal tutacak, her yeni günü dört gözle beklememi sağlayacak bir şeyim vardı."
Mutlu olabilmenin tek şartı "unutmayı" başarabilmekti.
"Hayvanların yaptığı gibi neredeyse hafızasız yaşamak ve mutlu olmak mümkündür ama hiçbir şeyi unutmadan yaşamak imkânsızdır"
Ona bakarken Mevlana'nın dizeleri gelmişti aklıma: " Bu aşka ilahi diyemem korkarım /İnsani diyemem utanırım."