Bana bir gün şöyle demiştin:
--Günde tam kırk dört defa gün batımını seyrettiğim olmuştur.
Sonra da eklemiştin:
--Biliyor musun? İnsan hüzünlüyken gün batımlarını sevebiliyor.
Bunun üzerine ben de kendisine:
--O halde günde kırk dört defa gün batımını seyrederken sen de hüzünlüydün,dedim.
Küçük Prens, suskunluğa gömülmüştü.
