Sultanım diye gururlanma. Kibir insanı yer, bitirir. Taht da makam da gelir, geçer. Dertsiz baş olmaz. Dermansız dert de olmaz. Geceden sonra gündüz, yokuştan sonra iniş vardır. Sabır her derdin ilacıdır. Sabreden eninde sonunda kazanır.
Çoğu acılaşmış insanlar, toplum için herhangi bir tehdit oluşturmaksızın dışarıda yaşamayı sürdürebilirler, çünkü çevrelerine ördükleri duvarlar öylesine yüksektir ki, toplum yaşamına katılır gibi görünseler bile dünyadan tümüyle yalıtılmış durumdadırlar.
Şeytan şişenin dibinde bekler.Sarhoşların her şeyini alır. Sırtındaki son gömleğe, aç çocuklarının ağzındaki son lokmaya kadar. Şişedeki şeytan kölelerinin sağlığını alır, ailelerinin; onur, vicdan sevinç ve mutluluklarını da. Emeklerini, topraklarını, ekmeklerini alır.
Benim de içimde böyle hiç varılmamış, bulunmamış, ele geçmemiş, fakat derin bir köşemde asılı ve sıcak yeşiliyle, kırmızısıyla pırıl pırıl yanan bir yeni dünya var.
"Ölüm ne zengin tanır, ne fakir.
Ne dost bilir, ne düşman,
Ne sultan, ne de bey...
Gözünde herkes eşit, herkes bir.
Kara toprak aynı iştiyakla dilenciyi de, sultanı da yutar.
Aynı özlemle kucaklar, aynı hasretle sarar."
