Böyle bir çevrede ben, nasıl olduğum gibi kalabilirdim? Kişiliğimin değişmemesine olanak var mıydı? O sisli, soluk odalardan gün ışığına çıktığım zaman gözlerim gibi usumun, duygularımın da kamaşmış olmasına şaşılır mıydı?
Bir kitabı okuyup bitirdiğiniz zaman, bunu yazan keşke çok yakın bir arkadaşım olsaydı da, canım her istediğinde onu telefonla arayıp konuşabilseydim diyorsanız, o kitap bence gerçekten iyidir.
Varlığının bilincine varılsın ya da varılmasın, her insanın içinde bir orkestra vardır, diye düşünürüm ben. Vardır var olmasına da; kimisi şefini bulamadığı için insan ömrü boyunca bir tek nota çalamaz, kimisi de ilkel çalgılardan oluştuğu için insanı alıp bir yerlere götüremez. "İçimdeki Orkestra”, Bir Gülüşün Kimliği