saudade
@Gumballwatterson
154 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Bu kitabı starbucks bardağı ile fotoğraf çekilmeyeni dövüyorlarmış dediler. Ben yine de çekilmedim. Hatta tuttum balkona koydum arkaya da Hekimbaşı Mezarlığı'nı aldım öyle çektim. Altına da şunları yazdım:
" Ölüm değilmi ki içimizde kalanları bir daha söylememize engel olan en can yakıcı ve en büyük pişmanlığımız ? Bugün içim bulutlu. Bugün umut yok. Bugün duygularım karışık. Maria Puder ve Raif Efendi'nin aşkı ile yok olup gitti tüm umutlar, ihtimaller ve hatta yaşama dair iyi şeyler... Gömdüm hepsini karşıdaki mezarlığa.
Bugün ikinci okuyuşum. Belki ilerde yirmi iki...
Çünkü bazı kitaplar hafızadan silinip gitmemeli.
"Ah Maria, niçin seninle bir pencere kenarında oturup konuşamıyoruz? Niçin rüzgârlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz? Niçin yanımda değilsin?"
Bence iyi olmuş, güzel de olmuş. Çok beğeni almadı ama olsun. Hep o lanet olası starbucks bardağının eksikliği :D
Okumayan kalmadıysa da gözünüze bolca sokulduğu için illaki bir kaç fikir oluşmuştur kitaba dair. Yine de bilmeyenlere içeriği hakkında bilgi vermek, bilenlere de bende hissettirdiklerini anlatacak bir kaç cümle kurayım.
Raif Efendi tüm ön yargıları alt üst eden bir adam. Dışarıdan bakıp herkesin pasif görüp hiçbir işten anlamadığını düşünmesine rağmen bambaşka bir dünya ve yaşanmışlık var kendi içinde.
Maria Puder ise tam güçlü bir kadın örneği benim gözümde. Tüm yaşanmışlığına rağmen dik duruşu ile adeta taht kurdu kalbimde. Çünkü Raif Efendi içine kapanık bile olsa hayatına devam etmişken, Maria tüm yükü tek başına omuzlayıp göğüs gerdi her şeye. Genel olarak kitap özetlerinde hep Raif Efendi üzerinde durulmuş ama bence Maria da başlı başına ele alınıp psikolojisi üzerine düşündürecek bir karakter.
Ve aralarındaki müthiş aşk...
Aşk diyince
saudade
Bu sitede ilk defa bir incelemeyi tebrik etmek amacıyla yorum yazıyorum..elinize sağlık çok başarılı👏👏
Reklam
Herkese tekrardan merhabalar!
Kendi halimde kullandığım bu uygulamada yeni bir inceleme yazmak üzere elime aldım telefonu. Daha önce de yaptığım gibi kötü bir sürprizle karşılaşmamanız için spoiler çanlarını şimdiden çalıyorum.
Livaneli'nin okuduğum ilk kitabı Kardeşimin Hikayesi. Gerek çevremdeki arkadaşlarım olsun gerek 1K okuyucularının yorumları olsun çok büyük bir beklentiyle başladım bu kitaba. Sizde de böyle oluyor mu bilmiyorum ama ben ne zaman büyük beklentiyle bir kitaba başlasam kitap bittiğinde beklentim karşılanmıyor. Bu kitapta da aynı hayal kırıklığını yaşadığımı söylemeliyim.
Aslında o kadar farklı bir konu seçilmişti ki... Duyguları olmayan insan. Bu, kitabın en büyük artılarından. Ayrıca içinde insana dair çok başarılı tespitler de var. Elimden geldiğince alıntı yapmama rağmen gözden kaçırdığım birçok derin cümle olduğunu fark ettim sonradan. Akıcılık da sayabileceğim öbür artılardandı. Okumaya günlerce ara vermek zorunda kalsam da tekrardan kitabı elime aldığımda olayı yakalamakta hiç zorluk çekmedim. Akıp gidiyordu. Tüm bu güzel özelliklere rağmen elbette 4 puan kırmamın bir sebebi var. Şimdi buna değineceğim.
Mehmet ve Ahmet kardeşlerin hikayesi çok güzel kurgulanmıştı başından beri. Sayfalar aktıkça Ahmet'in ağzından kardeşini dinledik, üzüldük etkilendik. Büyük çoğunlukla oturmuştu artık son sayfalarda bu iki hayatın hikayesi. Elbette hala yerine oturmayan taşlar vardı. Bunlar daha çok Ahmet'le ilgiliydi. Mesela bu dokunma fobisinin sebebi neydi? Ayrıca hala çözülmemiş bir Arzu Kahraman cinayeti vardı. Bunlar sakince cevap bulsaydı ilk bakışta daha az çarpıcı gözüken ama dikkatli düşündüğünüzde daha gerçekçi duracak bir final olurdu.Sonrasında öğreniyoruz ki en başından beri Ahmet olarak tanıdığımız o adam aslında Mehmet çıkıyor. Bana göre
Mustafa isimli okura yanıt verildi
saudade
En fazla 1 puan etkilemiş olabilir😄 Çünkü tekrardan devam ettiğimde olayın alışına adapte olmakta zorlanmadım. Beni rahatsız eden başka şeylerdi..
Ertelemenin neden olduğu kısa süreli kaçışın uzun dönemli sorunlara neden olduğunun farkındaydı.Beyni hep bununla meşgul oluyor, her aklına gelişinde daha bir rahatsızlık duyuyordu.Bu kesinlikle tartışma götürmez bir durumdu.Yaşamında kendisine sıkıntı veren her şeyin bu tür kaçışların neden olduğu rahatsızlıklardan kaynaklandığını gayet iyi biliyordu.
saudade
Katılıyorum :)
Ertelemenin neden olduğu kısa süreli kaçışın uzun dönemli sorunlara neden olduğunun farkındaydı.Beyni hep bununla meşgul oluyor, her aklına gelişinde daha bir rahatsızlık duyuyordu.Bu kesinlikle tartışma götürmez bir durumdu.Yaşamında kendisine sıkıntı veren her şeyin bu tür kaçışların neden olduğu rahatsızlıklardan kaynaklandığını gayet iyi biliyordu.
Erhan Özdemir isimli okura yanıt verildi
saudade
Anlık hazzın verdiği yanılgıya kapılıp bu bir alışkanlık haline getirilmezse sorun olmayacaktır tabii :)
Ertelemenin neden olduğu kısa süreli kaçışın uzun dönemli sorunlara neden olduğunun farkındaydı.Beyni hep bununla meşgul oluyor, her aklına gelişinde daha bir rahatsızlık duyuyordu.Bu kesinlikle tartışma götürmez bir durumdu.Yaşamında kendisine sıkıntı veren her şeyin bu tür kaçışların neden olduğu rahatsızlıklardan kaynaklandığını gayet iyi biliyordu.
Erhan Özdemir isimli okura yanıt verildi
saudade
Bu konuda ben daha çok yazarla hem fikirim.Kısa süreli olarak hayat kurtardığını kabul edebiliriz fakat erteledikçe oluşan o gerginlik bir kartopu gibi yuvarlanarak büyüyor ve uzun vadede hayat kurtarmaktan çok hayat bitirici olabiliyor 😅