Gvnf
@Gvnf__
Uçurtma avcısı ikinci sayfa ikinci paragraf ikinci cümle`,
Yeniden iyi biri olmak mümkün..
Herkes merhaba.. Gününüz nasıl geçti Öyle bir kitap okudum ki başlanılan ilk anda hikayesi, anlatımı ve akıcılığıyla kendisine çeken okunulan her satırda merak duygusunu bir adım daha öteye taşıyan bir kitap. “Harese nedir bilir misin oğlum? " şeklinde başlar ve devam eder: "Arapça eski bir kelimedir. Hırs, haris, ihtiras, muhteris sözleri buradan türemiştir. Develer çölde üç hafta aç susuz yemeden içmeden yol alabilirler. Ama bunların çölde çok sevdikleri bir diken vardır. Gördükleri yerde o dikeni koparıp çiğnemeye başlarlar. Keskin diken devenin ağzında yaralar açar, o yaralardan kan akmaya başlar. Tuzlu kan tadı ile dikenin tadı devenin çok hoşuna gider. Yedikçe kanar, kanadıkça yer. Eğer engel olunmazsa deve kan kaybından ölür. Bunun adı haresedir. Bütün Ortadoğu’nun adeti budur oğlum. Tarih boyunca birbirlerini öldürür ama kendini öldürdüğünü anlamaz. Kendi kan tadından sarhoş olur.” Çoğu yerde adı gibi huzursuz hissettirmiştir.Bu düzene, bu insan ırkının acımasızlığına, bu çaresizliğe bir derman olamamak böyle yaşayıp gitmek, acıları görmezden gelmek ve bir gün belki bizimde başımıza gelir korkusuyla yaşamak huzursuz eder insanı elbet. Hayatımıza, dertlerimize, mutluluklarımıza kaldığımız yerden devam ederken unuttuğumuz insanların başına gelen acı olayların anlatıldığı, hikayeleştirildiği Zülfü Livaneli kitabıdır. İçerisinde aynı zamanda Hüseyin’in, Meleknaz’a yazdığı Arapça şiirler de bulabileceğiniz, "insanlık ağacının kırılmış dalları" olan Ezidilere ve onların inancına dair pek çok bilgi edinebileceğiniz satırlar da sizi bekliyor. Okurken, Hüseyin’in, Meleknaz’ın Zilan’ın ve daha nicelerinin hikayesine tanık oluyor, onlarla bağ kuruyorsunuz. Tüm bunlar olurken kendinizi bir sayfadan diğerine geçerken buluyorsunuz. Yazarın akıcı anlatımı, konunun
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"... henüz kitaplardan başka bir şeyi sevmemiş olan onun gibi biri için bir insan sevgisi garip ama hoş bir şeydi..."
Küçük Prens kitabını daha önceden duymayan yoktur sanırım. Son zamanlarda iyice popüler oldu. Yetişkinler arasında bile. Kitabın başında yazar hala çocuk kitaplarını okuyabilen bir yetişkinden bahseder. Sanırım bu yüzlerine açık açık söylenene kadar yetişkinler çocuk kitaplarını ellerine almayacak.
Kitabın dili ağır değil, içinde resimler var bol bol. Çocuk kitabı gibi yazılmış ve resimlerini çok beğendim. Hepsi yazar tarafından çizilmiş. Yazarımızın çocukken yetişkinlerin matematik ve coğrafya ile bastırdığı bir resim sevdası var.
Kitapta yetişkinlerin hep ne kadar ciddi ve meşgul olduğundan bahseder. Ama bunu iğneleyici ve söylenen bir tarzda yapmaz. "Yetişkinler hoşgörülmelidir." der. "Onlarda bir zamanlar çocuktu.".
Beni bu çok etkiledi. Yetişkinlerde bir zamanlar çocuktu ama hayatlarını sanki çocuk olmak ne demek bilmez gibi yaşıyorlar. Anlamsızca her şeye sahip olup onu kontrol etmek istiyorlar. Ama onlar kendi minik gezegenlerinde yapayalnızlar.
Kitabın en önemli mesajı budur. Yetişkinlerin çocukluklarıyla bağını koparmamaları gerektiği. Çocuk kalmanın önemi. İnsanın evcilleşip çocukluğuyla bağ kurması gerektiği. Yoksa sahip olduğumuzu sandığımız yıldızları tekrar tekrar sayıp anlamsız ve tatsız bir hayata sahip oluruz.
(spoiler!)
Kitabın bir başka mesajı daha vardır. Küçük Prensin gülü üzerinden verilir. Küçük Prens gülünü çok sevmesine ve ona hayran olmasına rağmen bitmez tükenmez isteklerine dayanamaz. Ama bu şekilde hissetmesini temiz kalbi kaldıramaz ve gezegenini terk eder.
Bu olaydan sonra Küçük Prens dünyada başka güller de olduğunu görür. Ama hala gülünün bu evrende tek olduğunu düşünür. O onun gülüdür. O gülünü evcilleştirmiştir, gül de onu. Eğer birbirlerini evcilleştirdilerse birbirlerine karşı sorumlulukları vardır. Küçük Prens gülünü bıraktığı
