Kapı, pencere, masa, duvar...
Odamın her yerinde ellerinden gölge var
Bir gün gelsen evime şaşıracaksın
Açılacak birer birer kendiliğinden kapılar..
Yavuz Bülent Bâkiler
Bir gün baksam ki gelmişsin...
Ne yüzünde bir gölge, ne dilinde sitem var.
Tozlu pabuçlarını gözlerime sürmüşüm
Benim olmuş dünyalar...
Yavuz Bülent Bâkiler
Teninin kokusunu doya doya içime çektim. Sanki mor renkli bir lavanta tarlasında kayboldum. Bir süre öylece kaldı. Hiç kıpırdamadan, hiç konuşmadan. Şu vicdanını, merhametini, insafını yitirmiş dünyada benim tek dayanağım sensin, dercesine..
Utanma duyguları eksik olduğu için kursaklarını dolduranlar hep olmuştur, ama bizler, hiç hak etmediğimiz bu en son onurdan başka elimizde bir şey kalmadığından, hakkımız olan şey için savaşabileceğimizi kanıtlayalım hiç değilse,