Belki çoğu kişi tepki gösterecek ama kitabı okurken o kadar bunaldım ki devam edemediğim yarım bıraktığım nadir kitaplardan biridir. Belki de konusu veya o ümitsizlik, o hüzün/yıpratılma, kendimi empati yaparken bulmama sebep oldu ve devam etmek istemedim. Kısacası benlik bir kitap değildi belki de bilemeyişimdendir...
Genelde hep yalnızlığın daha iyi olduğunu ve özellikle günümüz insanından kaçmak için yalnızlığın kapısını çalmayı doğru bulmuşumdur. Bu kitapla aslında başkasına da ihtiyacımızın olduğunu ve içimizdeki sevgiyi de açığa çıkarmamız gerektiği mesajını aldım. Ben bunun aksine insan neden yaşar diye düşünecek olursam eğer şahsen insan idaelleri/hedefleri için yaşar ya da insanlığa bir iz bırakabilmek, kalıcı olmaya çalışmak için yaşar,
yani insan kendi için yaşar...
Aslında aşkla ilgili kitaplar okumayı sevmem sırf meeak ettiğim için arada okurum ama bu kitabı yıllar önce okumuştum ve beni bu tarz kitaplar okumaya da iten bir romandı.
SerenadZülfü Livaneli · Doğan Kitap · 2020164,1bin okunma