Eukleides
@Halist
Lisansüstü
İstanbul
8 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Bir gün bir söylenti çıktı. Bir buluttan tatlı tatlı dökülmekte olan yağmur benzeri yayılan bir dedikodu değildi bu; gürültüyle, gündelik bütün sesleri bastıran bir yaz sağanağı gibi geldi.
Duygularımız içimize fazla geldiğinde, dolup taştığında, gözlerimizden akar, sanki dünyaya saçılırdı.
Rüyalarımız değil miydi gönlümüzün eksikliğini çektiği imkansızlıklarla buluşabildiğimiz tek yer?
İnsanın kendiyle savaşı ne kadar uzun sürerse yenilgisi de o kadar büyük oluyordu. Evet belki o yenilgiden karakter doğuyordu ama peki ya anlayıştan... insanın kendisini anlamak için verdiği çabadan ne doğuyordu? İşte karakterin mucizeleri ancak kendini bilince çıkıyordu ortaya.
Etkisi gerçek olan biri hayatımıza girdiğinde tüm duygularda bir devrim gerçekleşirdi. Aşk en büyük duygu devrimi değil miydi?