Mücahit

Yaprak parçaları gibi insanlar da birbirinden ayrı parçalar gibi görünürler, oysa biz hepimiz bir bütünüz...
Reklam
Kendimi bağışlamayı, yargılamamayı ama geçmişten ders almayı öğrenmem gerekiyordu. Bana kabul etmeyi, içten olmayı ve başkalarının da aynını yapabilmesi için kendimi sevmeyi öğrettiler.
Çünkü aşk, umutsuz ve çaresizlerin düşüdür. Çünkü aşk, güçlüklerle yüz-yüze yaşayan insanların düşüdür.
Evet, benim huzurum böyle bir huzur işte. Sessiz bir huzur, ölü zamanlar içinde bir huzur.
Yılmaz Erdoğan
Sokakta bir bayramdı durakta bekleyişin Sanki sonsuz bir ayrılıktı okula gidişin Bilmezdin her sabah seni yolcu ettiğimi Yüreğim yol boyu ardından ağlardı Hatırlıyorum adın bahardı..