Her insanın temiz hava gibi, kölelere gereksinimi vardır. Kumanda etmek soluk almak demektir, bu kanıdasınız, değil mi? En nasipsizler bile soluk almayı başarır. Toplumsal merdivenin en altında bulunan kimsenin bile bir eşi ya da bir çocuğu vardır. Bekârsa bir köpeği vardır. Kısacası asıl olan, karşındakinin yanıt verme hakkı olmaksızın insanın kızabilmesidir. "Babaya yanıt verilmez," formülünü bilirsiniz, değil mi? Bir anlamda bu fomül tuhaftır. Sevilen kişiye değil de kime yanıt verilir bu dünyada? Başka anlamda da inandırıcıdır bu. Birinin son sözü söylemesi gerekir. Yoksa, her nedene karşı başka bir neden ileri sürülebilir: O zaman sonu gelmez bu işin.
Müjde olsun, dedi; Allah sana yâr!
Sen O’nun en büyük Peygamberisin!
Tevekkülle bekle, zamanı gelsin...
O gün kavmin düşman olacak sana.
Keşke düşebilsem ben de arkana;
Seni canla başla koruyabilsem...
Yetişir miyim tek, o güne bilsem?»
Doğru; eza çeker kavminden nebî;
Budur nebîliğin ulvî nasibi...