Ahmet Haşim Delibaş
@HasimDel
olan bitenin alacakaranlığında...
mücadelenin içinde eğlenmeyi bırakmamak
İzin belgelerimizle dalgakırana gidebiliriz. Sonuçta, sadece vebanın içinde yaşamak çok saçma. Tabii ki insan kurbanlar için mücadele etmeli. Ama başka hiçbir şeyden hoşlanmaz hale gelmişse, ne işe yarar mücadelesi?
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sonsuz yorgunluk
Bir anlık dalgınlıkla başkasının yüzüne doğru soluk vererek ona hastalık bulaştırmamak için hep dikkatli olmak gerektiğini de biliyorum. Doğal olan, mikroptur. Gerisi sağlık, dürüstlük, saflık; bunlar iradenin, hiç tereddüt etmemesi gereken bir iradenin işidir. Dürüst insan, kimseye mikrop bulaştırmayan insan, en az dalgınlık yapandır. Ve hiç dalgınlık yapmamak için irade ve sürekli bir gerginlik gerekir! Evet Rieux, vebalı olmak çok yorucudur. Vebalı olmamayı istemek ise daha da yorucudur. İşte bu nedenle herkes yorgun duruyor, çünkü bugün herkes biraz vebalı. Ama işte bu nedenle, artık vebalı olmak istemeyen bazı kişiler sonsuz bir yorgunlukla karşı karşıya ve bundan onları ancak ölüm kurtaracak.
İç huzurumu yitirdim
daha berrak görmeyi beklerken bu inatçı körleşmeyi seçtim. O zamandan beri değişmedim. Uzun süredir utanıyorum, uzaktan da olsa, iyi niyetle de olsa, bir katil olmaktan ölesiye utanç duyuyorum. Zamanla başkalarından çok daha iyi olanların bile bugün öldürmekten ya da ölüme göz yummaktan kendilerini alamadıklarını görüyorum, çünkü içinde yaşadıkları mantık böyle gerektiriyordu ve ölüme sebep olma tehlikesi olmadan şu dünyada tek bir hareket bile yapamıyorduk. Evet, utanç duymaya devam ettim, hepimizin vebalı olduğunu öğrendim ve iç huzurumu yitirdim.
Korkuyu başkalarıyla birlikte yaşamak
Sonuçta, henüz vebadan ölmemiş olan bizlerle birlikte, o da özgürlüğünün ve hayatının her an elinden alınabileceğini hissediyor. Ama başkalarının da bunu yaşamasını normal buluyor, zira kendisi korku içinde yaşamış. Daha doğrusu, korkuyu başkalarıyla birlikte taşımak, onu tek başına yüklenmekten daha iyi geliyor ona. İşte bu noktada yanılıyor, onu anlamak başkalarını anlamaktan daha zor. Ama her şey bir yana, yine bu noktada, başkalarından daha çok anlaşılmayı hak ediyor.
aşkın biraz olsun geleceğe gereksinimi vardır
Herkes alçakgönüllüydü. İlk kez, sevdiğinden ayrı düşenler, uzaktaki kişiden söz etmekten, herkesin kullandığı dili kullanmaktan, ayrılıklarını salgın istatistikleriyle aynı açıdan değerlendirmekten kaçınmıyorlardı. O zamana kadar, çılgınlar gibi acılarını toplumsal felaketten kaçırmaya çalışmışken şimdi duygusal karmaşayı kabulleniyorlardı. Belleksiz ve umutsuz, şimdiki zamanın içindeki yerlerini alıyorlardı. Gerçekte, onlar için her şey şimdiye dönüşüyordu. Şunu belirtmek gerekir, veba sevme gücünü ve hatta dostluk duygusunu herkesin elinden almıştı. Çünkü aşkın biraz olsun geleceğe gereksinimi vardır, oysa bizler için artık kısa anlardan başka bir şey yoktu.