Hatice Has
@Hatiicehas
Anlattığına göre herkes rüya görüyordu. Hiç görmediğini iddia edenler bile. İnsanlar rüya görenler ve görmeyenler olarak değil, gördüğü rüyaları hatırlayanlar ve hatırlamayanlar olarak ikiye ayrılıyordu.
Öylesine huzursuzdu ki hiçbir şey aklını çelip gönlünü oyalamaya yetmiyordu. Birini arayıp beklemek, onun varlığından başka her şeye kapatıyordu insanı. Beklenenin sesinden başkasına sağır, arananın suretinden ötesine kör ediyordu.Beklenen bekleyene ne denli yakın olursa olsun, zamanla üçüncü tekil şahsa , uzaklaştıkça daha beter saplanılan bir bataklığa dönüşüyordu. Derken, varsa yoksa o oluyordu. Varsa o, yoksa hiç kimse!
O ilk günler ne kadar heyecanlıydı. Aşk başka bir gezegene taşıyordu insanı, iki kişiden ibaret küçücük bir gezegene. Hava diye birbirlerinin nefesini soludukları yepyeni bir evrene. Evvelce yaşamak için zaruri saydıkları şeylere artık ihtiyaç duymuyorlardı. Acıkmıyor, susamıyor,uyumuyorlardı. Su içer, yemek yer gibi sevişiyor; uyur gibi birbirlerinin gögsünde dinleniyorlardı. Becerebilseler, kalplerini yırtıp birbirlerini içlerine alacaklardı sanki. Ve elbet bu delilik halinin bir başı olduğu gibi bir sonu da vardı. Maalesef ya da neyse ki... Aşkın süresi,âşığın acıktığını anlamaya başlaması kadardı. İki kişilik gezegenden dünyaya inme süresi kadar...
Bir adam gizli mabede giden yolu buluyor ama gitmiyor; belki mabedi şöyle bir görüyor, ama sonra kendini yaprakların arasından bir serap gördüğüne ikna etmeye çalışıyor.
Bir şeyler yapabilecek bir adam, bunu değerli bulmadığı için yapmıyor ve kalbinin derinliklerinde, her zaman bunu yapmadığı için pişmanlık duyuyor; bunu yapmanın getireceği ödülleri gizliden gizliye alaya alıyor, ama daha da büyük bir gizlilik içinde, bunu yapmış olsaydı yaşayacağı keyfin ve alacağı ödüllerin özlemini çekiyor.
Kendini bulduğu her yere uyum sağlamış, işte ve eğlencede iyi olması sebebiyle, hakları için savaşma ve karşısındakinde saygı uyandırma isteği ve yeteneği sayesinde her zaman ve her yerde sevilen biri olmuştu. Ama hiçbir yere kök salamamıştı.
