İçim üşüyor. Geceleri inanılmaz derecede sol yanımdan, iç kısmından o en derin yerden bir sonbahar soğuğu hissediyorum başta. Sonra vakit ilerliyor gecenin ortasına doğru artık o kendini kışa bırakıyor. Bunun nedenlerini, niçinlerini sorgularken, bulduğum geçici bütün cevaplar beni bir ateş çemberinin tam ortasında hissettiriyor. Ve işte son birkaç gün sabaha karşı uykusuz kalışımın sebebi bu.Şimdi şu anda vakit öğlen vakti boş bir hastane koridorunda sıramı beklerken artık bu uykusuz gecelerimin üzerimdeki sıkılganlığını hissediyorum. Çünkü ben ilk defa yaşamadım böyle bir zamanı, ömrümün çoğu yılı zaten bir boşluk acısı geçerken tam onu halletmiş artık yoluma bakarken şimdi de bu hal. Sıkıldım galiba kalbimin tatminsiz hizmet bekleyen bu kibar yanından. Neden dayanıklı değilim diye tam bir isyana kalkacakken gözlerimi çeviriyorum diğer insanlara ve kendime şunu soruyorum kim dayanaklı ki?