Çocuklar beyinleri ardına kadar açılmış bir halde düşünürler ; büyümek ise anladığım kadarıyla o açıklığın yavaş yavaş dikilerek kapatılmasından başka bir şey değil.
Zeki insanlar çok uzun zamanlardan beri mutluluğun sağlık gibi olduğunu belirtmişlerdir: ‘’Ona sahipken bunun farkına bile varmazsınız.’’ Fakat yıllar geçtikçe sahip olduğunuz o mutluluğu nasıl anımsar,nasıl özlersiniz!
Asıl yardım alması gerekenler yerine onların değersiz hissettirerek,manipüle ederek hasta ettikleri kişinin yardım almaya ihtiyaç duyacak hale gelmesi çok acı.
Tuhaftır çocuklar bu hastalıklara karşı yetişkinlerden daha dayanıklı oluyorlar;henüz yaşanmamış hayatlarının gücü,ölümle mücadele edip onu yeniyor sanki.Neredeyse bütün çocuk hastalıklarında bu böyle:Çocuklar bu hastalıkları yeniyor,yetişkinler ise onlara yeniliyor.