Hayri Varol
@HayriVarol
Tanınmamış Kişi, Ayçiçeği Tarlalarına Beton Dökülürken, Kazak Gölü'nde Kanat Çırpan Beyaz Kuğular ve Gadaşım kitaplarının yazarı.
İmza GünüEdebiyat
14.05.2022 Cumartesi günü, saat 16.00'da, Samsun Tanıtım Günleri kapsamında, İstanbul'da, Yenikapı Etkinlik Alanı'nda olup, kitabımız Ayçiçeği Tarlalarına Beton Dökülürken'i imzalayacağız..
Bekleriz efenim.. 
Hayri Varol
Hayri VarolReklam
kuyruk hakkında..Roman
Distopik roman sevenler için, farklı bir yazar ve farklı bir coğrafya..
Ortadoğu'da esen renkli baharların etkisiyle yazılmış bir roman..
O, renkli baharlarla gelen yönetimlerin oluşturduğu bir tür faşizmi ve baskıları konu almış.. Kapı adı verilen yönetim merkezi önünde oluşan ve Kuyruk diye adlandırılan halk kitlesinin bir güncesi şeklinde kurgulanmış bir roman..
Distopya sevenler için önerebilirim..
KeşkeHayri Varol Anamsız ilk bayramımı yaşadım..
Birlikte geçirdiğimiz son bayramı, son bayramımız olduğunun farkında olmadan geçirmiştik..
Farkında değildim, evet.. Yaşarken, bir çok güzel şeyin elimde olduğunda, o güzelliği, o nimeti farketmediğim gibi, bununda farkında değildim.. Farkedebilseydim bir çok şey daha farklı olurdu..
Şimdi, bugün bir şans daha verilse yine çok farklı olurdu..
Şuan içimi alev alev, kor kor, köz köz yakan pişmanlıklarıma sebep olan hatalarımı asla işlemezdim mesela.. Onu, anamı incitecek en küçük bir hareketten şimşek hızıyla uzaklaşır, onu mutlu edecek şeyleri önüne getirirdim..
Bu yazımda alışılagelmiş, sıradan bir pişmanlık edebiyatı yapmıyorum, içimde kıpırdayan bir vicdan hareketlenmesinden de bahsetmiyorum..
Anasının yokluğunun ilk bayramında duygusal türbülansa düşmüş bir evlâdın, geçici bir ruh hâli olarak dikkate alırsanız bu satırları, yazının vermek istediğinin ötesinde kalırsınız..
Biliyorum bu bakış açısını, bu yaşıma kadar ben de birilerinin bu tür sözleri, yakınışları karşısında, bir tv izleyicisi, bir şiir dinleyicisi konumundan öte geçip, öze inemedim.. İnsan yaşamadığı her acının sadece seyircisiymiş, bunu anladım..
Ölüme iman etmişiz, hatta tek gerçeğin ölüm olduğunu da söylüyoruz..
Dolayısıyla anamın ölümüne değil, yangınım..
Ona karşı işlediğim hatalara, onda oluşturduğum kalp incinmelerine yanıyorum.. Hem de ne yangın!.. Nasıl yanıyorum...nasıl yanıyorum!..
Buraya kadar anlatabildim belki meramımı ama şu içimdeki pişmanlık, başa dönememe, telâfi edememe çaresizliğinin çıkarttığı yangını anlatabilmem, tasvir edebilmem hiç mümkün değil..
Yanıyorum.. Beynimde uyuşmalar oluşuyor.. Başımdaki kılcal damarlarda çatırtılar çıkıyor.. İçimde depremler meydana geliyor..
Ne var ki; ortada kocaman bir boşluk.. Kahreden, yakan birİnsan ve Duygular
Hayri Varol Anamsız ilk bayramımı yaşadım..
Birlikte geçirdiğimiz son bayramı, son bayramımız olduğunun farkında olmadan geçirmiştik..
Farkında değildim, evet.. Yaşarken, bir çok güzel şeyin elimde olduğunda, o güzelliği, o nimeti farketmediğim gibi, bununda farkında değildim.. Farkedebilseydim bir çok şey daha farklı olurdu..
Şimdi, bugün bir şans daha verilse yine çok farklı olurdu..
Şuan içimi alev alev, kor kor, köz köz yakan pişmanlıklarıma sebep olan hatalarımı asla işlemezdim mesela.. Onu, anamı incitecek en küçük bir hareketten şimşek hızıyla uzaklaşır, onu mutlu edecek şeyleri önüne getirirdim..
Bu yazımda alışılagelmiş, sıradan bir pişmanlık edebiyatı yapmıyorum, içimde kıpırdayan bir vicdan hareketlenmesinden de bahsetmiyorum..
Anasının yokluğunun ilk bayramında duygusal türbülansa düşmüş bir evlâdın, geçici bir ruh hâli olarak dikkate alırsanız bu satırları, yazının vermek istediğinin ötesinde kalırsınız..
Biliyorum bu bakış açısını, bu yaşıma kadar ben de birilerinin bu tür sözleri, yakınışları karşısında, bir tv izleyicisi, bir şiir dinleyicisi konumundan öte geçip, öze inemedim.. İnsan yaşamadığı her acının sadece seyircisiymiş, bunu anladım..
Ölüme iman etmişiz, hatta tek gerçeğin ölüm olduğunu da söylüyoruz..
Dolayısıyla anamın ölümüne değil, yangınım..
Ona karşı işlediğim hatalara, onda oluşturduğum kalp incinmelerine yanıyorum.. Hem de ne yangın!.. Nasıl yanıyorum...nasıl yanıyorum!..
Buraya kadar anlatabildim belki meramımı ama şu içimdeki pişmanlık, başa dönememe, telâfi edememe çaresizliğinin çıkarttığı yangını anlatabilmem, tasvir edebilmem hiç mümkün değil..
Yanıyorum.. Beynimde uyuşmalar oluşuyor.. Başımdaki kılcal damarlarda çatırtılar çıkıyor.. İçimde depremler meydana geliyor..
Ne var ki; ortada kocaman bir boşluk.. Kahreden, yakan bir