Çok çok eskiden, zaman henüz zaman değilken ve dünya henüz dünya değilken hepimiz tanrıydık.
Hindu tanrısı Brahma rekabete dayanamadı: İlahi nefesi bizden çalıp gizli bir yere sakladı.
O zamandan beri yitik nefesi arayarak yaşıyoruz. Onu denizin dibinde ve dağların en yüksek zirvelerinde arıyoruz.
Brahma ise uzaklardan sırıtıyor.
Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.
“Bana en yakın olanlar dahil olmak üzere, bu herkes dedikleri şey beni üzmekten, hayatımı manasız hale sokmaktan başka ne yaptı?Bu yaşıma kadar en iyi zamanlarım tam manasıyla yalnız kalabildiğim günler olmuştu.”