H.
@Hgel
386 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Serencama esas a ekola femînîstiyê di sala 1929an de bi pirtûka Odeyek Ji Odeyên Xwe² Virginia Woolf daye destpêkirin. Woolf di vê pirtûkê de dide zanîn ku mêr, her gav bi çavekî biçûkxistî li jinan dinêrin û ew mêr in ku cihê jinan pênase dikin. Çimkî hemû saziyên siyasî, îqtisadî, civakî û edebî di bin kontrola wan de ne. Ji ber salên sekan ên îqtisadê û herwiha salên herba duyemîn a cîhanê ku bala mirovahiyê çû ser meseleyên din, belavbûna fikra femînîstiyê di nav civakê de dereng ma. Lê belê ev serencam di sala 1949an de ji aliyê Simon de Beauvoir ve bi çapa pirtûka bi navê Zayenda Duyemin careke din femînîzm hişyar kir. Ew di wê baweriyê de bû ku civakên rojavayî yên pederşahî wisa dizanin ku kontrol û îdareya wan di destê mêran de ye. Mêran hemû wateyên ku li ser jinê hatine danîn, pênase kirin û di vê pênaseyê de ji jinan re "ewa din" a mêran hat gotin. Li gorî wê divê jin ji bo felata xwe şêwaza civaka pederşahî û mefhûma "ewa din" daynin aliyekî û xwe ji nû ve pênase bikin.
Reklam
Her çiqas femînîzmê di dawiya sedsala nozdehemîn de wek tevgereke terefdariya hiqûqî û azadiya jinan dest pê kiribe jî ya rast ew e ku têkoşîna jinan a ji bo başkirina rewşa wan, xwe digihîne demên gelek berê. Berê jin usûlen wek “mêrê kêm” dihat pênasekirin ku heya sedsala hijdehemîn bawerî li ser vê yekê bû; tenê û tenê cinsek li siruştê heye û ew cins jî mêr e. Mesela li gor nêrîna Arîsto jin, parçeyekî winda ji taybetiyên mêraniyê ye. Zanista biyolojiyê jî di vê baweriyê de bû. Çimkî di lêkolînên anatomiyê de yên heya berî sedsala hijdemîn, cudahî di navbera biyolojiya mêr û jinê de qebûl nedikirin û di ser de jî endamê jinaniyê, wek endameke kurt û zeîf a meraniyê dihesibandin û jin wek "mêrê xesandi" bi nav dikirin. Ev fikra nedîtî, jin wek cinseke ku bê îstîsmarkirin, didan nîşan. Lê belê piştî ku di sedsala hijdehemîn de hin guherîn di zanista biyolojiyê de pêk hatin, bi wê yekê re nedurustbûna vê fikrê jî derkete holê û jin ji aliyê biyolojîk, ji nû ve hatin nasin
Marx'ın sahte halk devleti tasarısı da dahil bütün devletçi sistemler halkın, halk adına düşünen, halka rağmen davranan bir grup eğitimli ve ayrıcalıklı azınlık tarafından yönetilmesinden başka bir şey değildir.
Sayfa 77
İki ihtimal var: Ya burjuvazi emekçi kitleleri eskiden olduğu gibi süngü, kırbaç veya sopa zoruyla (Tanrının ilahi buyrukları ve bilimin akılcı önerileri doğrultusunda tabii ki) çalıştırmak için hoşnutsuz halkı baskı altında tutmaya ve emeğini köle eştirmeye devam etmek ve bunu şu an için olanaklı kılan, devletin askeri diktatörlük veya imparatorluk biçiminde restorasyo nu yoluna gitmek zorundadır, ya da işçiler yüzyıllardır süren bu nefret edilesi boyunduruğu eninde sonunda fırlatıp atacaklar ve onun temelini teşkil eden burjuva uygarlığını toptan yıkıp geçeceklerdir; bu da sosyal devrimin zaferi ve devlet egemenliğine dayalı bütün bir sistemin yok olması demektir.
Sayfa 73
İnsan soyunun özgürlüğü, eşitliği ve kardeşliği... Bugün artık bu büyük sözler, sık sık boş nakaratlar olarak kullanılıyor.
Oysa ilk kez dile getirilirlerken insanların yüreklerini kabartı şyor, içlerini ısıtıyorlardı; o günün bütün devrimci şarkılarında dilden dile dolaşıyorlardı.
Sayfa 69
Reklam