ibrahim gündoğdu
@HiGundogdu
33 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İş bankası modern klasikler dizisinde ilk on kitabın içine rahatlıkla koyarım bu eseri. Okumayı sevdirecek türden bazı kitaplar vardır bu onlardan. Kısa, rahat okunan, akıcı bir dili var. Konu itibariyle adından da anlaşılacağı üzere mesleğe yeni başlamış bir gencin başından geçenleri günlük yada anı şeklinde okuyoruz. Dönem olayları arka planda ilerlerken pastoral yaşantının ve insanının bağnaz tutumları genç doktorumuzun tespitleri gayet iyi aktarılmış. Şahsen en beğendiğim bölüm "morfin" bölümü oldu ve hakikaten çok etkiledi beni. Okumayı daha fazla ertelemeyin derim. Keyifli okumalar şimdiden.
Reklam
Kitabı severek ve keyif alarak okudum. Oldukça naif ve akıcı bir öykü olduğunu söyleyebilirim. Karakterler çok gerçekçi, konu çok gerçekçi ve yazarın anlatım dili fevkalade. Konu çok trajedi ve hüzün içermemesine rağmen okurken garip bir şekilde hüzünlenmeme sebep olan ve ilerledikçe merak duygusunu arttıran bir yapıda ilerledim buda çok hoşuma giden bir unsurdu. Kitabı son derece beğendiğimi ve okumak isteyen her yaş grubuna rahatlıkla tavsiye ederim. Keyifli okumalar dilerim.
Elinizdeki öykülerle, Dostoyevski’nin bütün öykülerini tamamlamaya bir adım daha yaklaşmış oluyoruz. Dostoyevski bu defa beş öykü ile karşınızda. Kitapta 'Şerefli Bir Hırsız' ile birlikte sanki onun uzantısı gibi, başka dillere nadiren çevrilmiş (ve biri de tamamlanmamış) iki öykü daha bulacaksınız: 'Emekli' ve 'Gulyabani.' Bunlarda da anlatıcımız Astafiy İvanıç, bir Tolstoy öyküsünden çıkagelmiş gibi halktan, sıradan, yalın bir tip. Dostoyevski belki de bu yüzden 'Emekli'yi hayattayken yaptığı derlemelere almamış. 'Gulyabani' ise büyük yazarın ölümünden sonra, müsveddeleri arasında bulunmuş. Anlaşılan Dostoyevski, 'bilinmeyen birinin notlarından' başlığı altında daha bir dizi öykü yazmayı planlamış, ama bunu hayata geçirememiş. Bu üç öyküyü yalınlıklarıyla, içinden süzülen ışığı gökkuşağının renklerine ayıran bir pırlanta olarak değerlendirebiliriz. Öte yandan 'Bobok,' parlak kızıllığıyla ironiye daha uygun düşen bir lâl gibi. Dostoyevski bu öyküyü, idam mangası karşısına dikilmeyi beklediği o meşum 1849 yılından sonra yazmış. Belki de bu yüzden, üzerindeki istihza örtüsü diğerlerinden çok daha kalın olsa bile, okurlarda daha yakıcı, daha acı bir tat bırakacak. 'Sayın Proharçin' ise, daha ayrık, zorlu ve bir zümrüt gibi parlıyor. Üslubunda Küçük Kahraman’ı hatırlatan bir şeyler var: çevirmeni adeta çileden çıkaran son derece uzun, zorlu, hatta müphem cümleler; üstelik her şeyi anlatmıyor size, bazı ayrıntılar var ki kendiniz kavramak zorundasınız, bunun için de iki defa okumanız gerekiyor. Bu olağanüstü öyküleri elinizden bırakamayacaksınız.
Arka kapak yazısından!
Mrs. Dalloway bütün büyük romanlar gibi bir çöküşün romanıdır!
Yüz yıl önce yayınlanan bu muhteşem yapıt, aristokrasinin, bürokrasinin, burjuvazinin, parlamenter demokrasinin, emperyalizmin ve bunların taşıyıcısı olan insanların ekonomik, siyasi, etik, ahlaki ve estetik çöküşünü, yozlaşmışlığını resmeder. Dâhiyane bir biçimde tek bir günün, bir ülkenin, bir toplumun içinde bütünü tasvir eder... Artık evrensel hale gelmiş olan bu kokuşmuş yapıyı hem içerden hem de dışardan ifşa eder Woolf, olağanüstü öngörüsüyle! Ölüm aracılığıyla.
Mutlaka okuyun…
Kitap bir öykü kitabı. Ama küçük kısa minik durumlardan oluşuyor. Sanırım buna küçürek öykü deniliyormuş. Kitabı okurken kafamı dağıtmak maksadıyla okumaya başladığımı belirteyim o yüzden pek sarmadı gibi gelse de sonradan farkettim ki bu küçürek öyküler kafamı toparladı ve iyi geldi. Bende işte bazen kitaplara böyle ağrı kesici muamelesi yapıyorum doğru mu bilmem. En nihayetinde fayda sağladı ve okuma eylemi maksadına ulaştı. Yazarın çok daha nitelikli derin ve sağlam eserlerinin olduğunu iyi biliyorum takip ettiğim bir sanatçı. Tanışma kitabı oldu iyi de oldu bakıcam bundan sonrasına.
Reklam