Hidayet Çelik
@Hidoyetti
Kökü Mazide Olan Ati
Şu anda okuduğu kitap
Bu sitede görüp okuma listeme aldığım bir kitaptı. Kitap kulübümüzde de oylamaya sunuldu, birlikte okumaya karar verdik. Başka başka mecralarda da karşıma çıktı öncesinde. Şu an okuyup bitirdim. Çok beğendim mi? Hayır. Yani aslında kitap insanın babasını kaybetmesini ve bunun hissettirdiklerini işliyor. Hassas ve duygusal bir konu ama ben yazarın yazarlık meziyetlerini çok da sevmedim. Konu insanı illaki etkiliyor ama üslup, akış pek de aman aman değil. Bu kitaptan bana kalan en önemli şey 166. sayfadır, o sayfada ben kendimi gördüm. Babam, ben ve babamın bana küçükken hissettirdiği bazı şeyler. Okulda millet patır patır dökülürken takdir alan ben, babamdan "Niye teşekkür almadın?" tepkisini almıştım. En iyisini bile yapsam hep eleştirilecek bir şey bulmaya çalışıyordu sanırım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitap kulübümüzün seçimi neticesinde okuma listeme girdi bu kitap. Hakkında güzel yorumlar duydum. En baştan söyleyeyim kitabı beğendim. Sanki bizim topraklarımızdan bir hayat hikayesi okuyormuşcasına tanıdık geldi bu dram. Hovarda,kumarbaz,mirasyedi bir evlat... Bütün acılara göğüs geren, fedakar, itaatkar ve kanaatkar bir eş... Ziyan olan çocuklar... Yokluk, savaş, halkı sömüren sistemler... Annelik, babalık, çaresizlik, ölümler ve daha nicesi...
Hayatın içinde yaşanabilecek hemen her acıyı tadan bir karakterin yaşam öyküsü. Bizim Yeşilçam'daki Küçük Emrah'ınkinden bile daha arabesk bir yaşanmışlık anlatılmış. Olumsuz olarak şunu dile getirebilirim: Kitabın konusu, ilerleyişi güzel. Fakat edebi olarak çok yavan. Çeviri bir eserde bunu genelde yaşarız ama ben üslup olarak, anlatım olarak eseri çok düz, çok yavan buldum. Estetik gelmedi bana pek fazla. Böylesine yoğun duygular içeren bir hikaye Sabahattin Ali'nin, Peyami Safa'nın kaleminden çıksa çok daha güzel bir şey ortaya çıkardı diye düşünüyorum.
Okuduğum en iyi polisiye, okuduğum en iyi Tess Gerritsen romanı değildi fakat yine de güzeldi. Sam ile Nina'nın aşkı biraz aceleye getirilmiş, 1 senelik birliktelik sonrası nikahında yüzüstü bırakılan bir kadının 2 gün içinde yeniden birini sevmesi hayatın olağan akışına pek uygun gelmedi bana.
Güzel kitap, insan yanlarınıza dokunuyor fazlasıyla. Akıl ne büyük nimetmiş bir kez daha anlıyorsunuz. Ailenizin hayatınızda bıraktığı derin izi görüyorsunuz. İnsanların çıkarları için ne kadar alçalabileceğini, kendilerinden zayıf olanlara karşı ne denli acımasız olabileceğini üzülerek bir kez daha fark ediyorsunuz.
Sonlara doğru Charlie, Alice ile kısa süreli bir ortak yaşam sürerken onu kendisinden uzaklaştırmaya çalışıyor. İşte o sayfalarda "Bana Adını Sor" filminden bir sahneyi anımsadım. O da çok duygusal bir filmdi. Kitabı kesinlikle tavsiye ederim, bahsettiğim filmi de izlemelisiniz.
Hikayenin yarısına gelmeden aslında sonunu ve kurgusunu çözdüm. Yanıldığım şey ise şu oldu: Ben bu kurguyu ihanete verilen bir ceza olarak düşünmüştüm ve zekice bulmuştum. Epeyce takdir etmiştim. Fakat ceza değil de geri kazanma yolu imiş. Bazı hemcinslerimi anlamıyorum, ihaneti nasıl yutabiliyorsunuz!! Roman bile olsa buna anlam veremiyorum.
