Hifa

Gençlik bir kitaptı, okuduk bitti; Canım bahar geçti çoktan, kış şimdi. Hani sevincin, o cıvıl cıvıl kuş? Nasıl, ne zaman geldi, nasıl gitti?
Reklam
Kendiliğimden var olmuş sanma beni; Bu kanlı yola ben sokmadım kendimi; Bir gerçek varlık beni var etmiş olan; Yoksa kimdim ben, nerdeydim, neydim ki.
Ben kendiliğimden var değilim bu varlığımla; Kendim çıkmış değilim elbet bu karanlık yola; Bir başka varlıktan gelmiş bendeki varlık: Ben dediğin kim ola, nerde, ne zaman var ola?
Yüregimdir gerçekte kadife Tenim değil. Gece mavisi kadife, İsimler sayıklayan, saklayan Çekici bir ten olmamanın Korkusunu kaplayan Kıvrımları arasına aklının. Aşkımdır aslında tüm sevgim İyiciliğim değil, Ezici, zorba bir aşk Kötülüksever, kıskanç olan. Belki de sevememenin Yitikliğini barındıran Tuhaf arzuların köşelerinde. Benimdir bilirim kendimin sevgilisi, benim sevgilim değil. Coşkuyla koşulan uzaklıklar Dönüştükçe serin çıkmazlara Örtülü acımasız olan. (Bu böyle yazgısı bilirim)? Zorlamam artık düşsel bir yalnızlık aşımını. Suskun dururum biraz da ölü bu oluş yazısında.