Zifir gibi gece sardı dört yanımı
Cehennemi karanlık çöktü omzuma
Şükürler olsun, hanginiz, ey tanrı,
Boyun eğmez ruhumu verdiyse bana.
İstediğince zorlu olsun koşullar;
Ne ağlar sızlar, ne de kaçarım;
En ağır silleleri vursa da kader,
Ezilir belki ama eğilmez başım.
Gazap ve acı dolu dünyadan sonra,
Gidecek tek yer Gölgelerin Dehşeti.
Yıllar geçtikçe yaklaşsam da yanına,
Korkarım sanma Ölümün Efendisi.
Varsın çok dar olsun kapısı cennetin,
Varsın cezalarla dolsun kara kaplı,
Benim efendisi kendi kaderimin,
Benim kendi ruhumun tek kaptanı
William Ernest Henley
Yeryüzü dediğin bir koca mabed.
Geldik bu mabede maksat ibadet.
Üç günlük bir dünya için gayret üstüne gayret...Ebedi bir hayat için gayret yok hayret...
Ezanlar ederken secdeye davet, hep yarın diyorsun oysa kim bilir;
O yarın belki kıyamet!
Necip Fazıl Kısakürek