Hüseyin ོ
@Husahan
Şu anda okuduğu kitap
Öncelikle şunu söylemeliyim bu kitabın benim için özel olması yazarından veya içindeki satırlardan değil, bana bu kitabı veren kişiden kaynaklı. Kısa bir şiir ve ardından "ne çok acı var" diye başlıyor kitap.
"Yasamak" Bence bir kitaba verilebilecek en güzel isim. Çoğu insan yaşadığını sanıyor ama aslında yaşamıyor. Bu kitabı okurken sizde nasıl yaşanılabildiğine tanık olacaksınız. Tabi olabilirseniz çünkü Cahit Zarifoğlu’nun anlatım tarzı oldukça kapalı. Bazı şairler vardır ki okursunuz, bir ahenk vardır fakat anlamak için bir kere daha okumanız gerekir, bazı şairler de vardır ki ne ahenk sizi sarar ne de mana. Okusanız da bir sey anlamazsınız. Böyle şairler bence şiirlerini okunması için değil de kendi içini dökmek için yazmışlardır. O satırları şairinden başka kimse tam olarak anlayamaz. İşte Cahit Zarifoğlu bence tam olarak böyle bir şair. Kitap günlük ve anı türünde gibi gözüküyor. Öyle bildiğiniz gibi zamana göre ilerlemiyor. Tarihler karışık, bir bakmışsınız geçmişe gitmiş. Birde bakıyorsunuz yaşadığı zamana geri gelmiş. Ayrıca bu türler dışında yazılarının içine birçok türü de katmış. Deneme yazıları da var, şiir de var. Sayamayacağım kadar çok konuya değinmiş. Bazen yeni bilgiler öğreniyorsunuz. Bazen de yazarın bir insan, bir konu hakkındaki görüşlerini görüyorsunuz. Kitap içerisinde çok sevdiğim duygu dolu paragraflar vardı. Bu adama Zarif adam diyorlarsa içinde aşkın, sevginin de geçmesi gerekiyor. Ve geçiyor da. Yalnızlık da olmazsa olmaz tabi. Kitapta zaman zaman insanları, zaman zaman da davasını anlatmış. Bazen annesine olan sevgisi ve özlemini dile getirmiş. Bazen de babasına sitem etmiş. Cahit Zarifoğlu yeni nesilden de şikayetçi olduğunu belirtmiş. Modernleştikçe kendimizi, kültürümüzü kaybettiğimizi söylüyor. Biliyorsunuz ki Cahit Zarifoğlu Dünyanın
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Tanrı’nın dengi olmaya kalkışan sonsuza kadar lanetlenecektir!"
Zacharius Usta olağan üstü ince bir işçilikle ürettiği saatlerle Cenevre şehrinin gururudur.
Ünü İsviçre sınırlarını aşıp Fransa ve
Almanya'ya kadar uzanmıştır. Saatçiliğin ilerleyen bilime ayak uydurmasıyla, Zacharius Usta da saat maşasını icat eder. Bu icadının ardından kibir başını döndürür. Öyle ya, Tanrı sonsuzluğu yarattıysa, kendisi de zamanı yaratmıştır. Ancak günün birinde imal edip sattığı bütün saatlerin ortada görünür bir sebep olmaksızın birden durmasıyla, öfkeli müşteriler evinin kapısını çalmaya başlar.
Bilimle manevi değerler arkasındaki çatışma
Jules Verne'in 1854 yılında yayımladığı bu fantastik öykünün ana temasıdır. Kibrine yenilip ölümsüzlüğün peşine düşen ve ruhunu kaybeden Zacharius Usta için çöküş kaçınılmazdır. Eleştiri konusuna gelecek olursak tıpkı çok sevdiğiniz bir filmi ilerlete ilerlete izlediğinizde detayları kaçırıp sadece konuya hakim olacağınız gibi bu kitap da okuru detayların güzelliğinden mahrum bırakmış fakat oldukça etkileyici bir konuyu ele almış. Yazarın aklına güzel bir fikir gelmesiyle beraber hemen kağıdı, kalemi eline alıp unutmadan hızlıca yazayım da bitsin demiş hissiyatını aldım bir okur olarak. Eleştirim sadece bu yönde olabilir.
Onun haricinde bu kitaptan esinlenilerek oldukça güzel bir tiyatro eseri de yazılabileceğini düşünüyorum. İçerisindeki fantastik ve kasvetli unsurlar, seyirciye çok daha iyi aşılanabilir, hatta belki kitapta saklanmış detaylar da sahnede daha iyi vurgulanabilir.
——————————— Spoiler ———————————
Öyküde Zacharius Usta, şimdiye kadar zamanı en doğru ve uzun süre bozulmadan ölçmeyi başarmış saatleri icat eden çağının en iyi saat ustalarındandır. Fakat yaşı ilerledikçe ve başarıları arttıkça gururu ve kibri artmaktadır.
Zamanin
Zülfü Livaneli'nin muhteşem romanı
"Huzursuzluk," derin bir etki bırakarak bizleri kendi iç dünyamıza davet ediyor. Sayfalarda kaybolurken, Kahramanların acılarına ve sevinçlerine ortak oluyor, nefes alıp verirken de onlarla aynı duygusal dalgalara yelken açıyoruz. İbrahim’in çocukluk arkadaşı Hüseyin'in beklenmedik ölümüyle başlayan hikaye, daha sonra bir kara sevda yolculuğuna sürüklüyor bizleri. Bu sevda, aşkın en karanlık ve zorlayıcı hallerini yansıtırken, bizi de kendi derin duygusal labirentlerimize sürüklemekten geri bırakmıyor... Ezidilik inancının izlerini de bulabileceğimiz bu romanda, inanç sistemleri ve kültürel zenginlikler üzerine derin bir tefekkür sunuluyor bizlere... Livanelinin kusursuz kalemiyle işlenen Ezidi inancının mitolojik ögeleri, bu serüvene kesinlikle baş döndürücü bir atmosfer oluşturuyor. Melek Tavus'un karanlıkta aydınlık arasındaki çelişkileri temsil etmesi kanımca insanın iç dünyasındaki çatışmalara ayna tutuyor. Böylece, romanın derinliğinde insanın evrensel arayışlarına dair bir anlayış ve ibret buluyoruz. Roman boyunca İbrahim’in Meleknaz'a olan tutkusu ve özlemi, okuyucunun işine usul usul nakşediliyor... Bu çılgın aşkın yarattığı tehlikeler, insanın tutkularının nasıl bir çıkmaza
dönüşebileceğini biz okuyuculara sorgulatıyor. İbrahim’in sevdasının peşinden gitmek için verdiği sancılı mücadele, aşkın ne kadar yıkıcı olabileceğini de çok net düşündürüyor olsa gerek bizlere...
Zülfü Livaneli'nin kelimeleri ustalıkla harmanladığı romanı, bir yolculuk niteliği de taşıyor bana kalırsa. Böylece biz okuyucular, İbrahim’in izinde Mardin'e ve ardından Amerika'ya doğru ilerlerken, birçok duygusal sarsıntıya maruz kalıyoruz ve en önemlisi, İbrahim’in iç hesaplamalarına tanıklık ederken, kendi hayatımızdaki yanılgıları, umutları ve korkuları
Puan vermedi·480 syf.·
47 günde okudu
·2025 13. kitabı
