Belki de, hayat yeterince uzun değildir aşık olabilmek için. Belki bin yıl yaşayacağımı bilseydim, bir karakterim olur ve ona göre birilerini sever, geri kalanlardan nefret ederdim!
Bir şekilde, bütün acıları gördügümü, bütün hıçkırık cinslerini duyduğumu düşünüyordum. Sanki, dünyayı bacaklarının arasından çıkarmış bir kadın gibiydim. Her yerini ve her şeyini biliyordum, doğurduğu bebeğini tanıyan bir anne kadar… Her şeyi bildiğim için vasiyetimde tek bir cümle olacaktı:
“Beni yüzüste gömün. Çünkü yeterince gördüm!“
Ben aglamam… Kurutamam gözyaşlarımı çünkü. Başlarsam duramam diye aglamam. Bütün damarlarım, kemiklerim çıkar gözpınarlarımdan. Geriye tek bir derim kalır…