Parrhesiastes
@Hyperborlu
Kendine doğru koşan bir geyik ve öfkedir boynuzları...
Bu bir incelemedir
Kitabı beğendim. Diğer okurlara tavsiye ediyorum. Kitabı beğendim. Diğer okurlara tavsiye ediyorum. Kitabı beğendim. Diğer okurlara tavsiye ediyorum.
Parrhesiastes
10 numara bir inceleme olmuş 😊
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Pop Çağı Ateşi
Puan vermedi·189 syf.·
2024 54. kitabı
Can Kozanoğlu’nu okuduğum birkaç kitabından biliyorum, kafalı adam. Türkiye’nin yakın tarihini, 80 sonrası yaşanan dönüşümün merkezi temasını bulanıklaştırmadan yazıyor. Yeni dünya düzeninin politik suretlerine, popçusundan mafyasına kadar vitrindeki yüzlerine maruz kalmanın gönüllü şaşkınlığı ile yeni değerlerle teçhiz edilmiş toplumun, figüran bile olamadığı bir öyküyü anlatıyor bize Gogolvari bir üslupla. Bu öykünün ana teması politika veya sosyoloji değil; baş kahramanı ise ne politik figürler ne magazin dünyasının bilindik isimleri ne de halk. Öykünün teması neoliberalizm ve onun dansöz gibi oynattığı figürler; başkahraman ise şehrin yeni Tanrısı, pop çağı ateşini de alevlendiren para ve onun getirdiği bütün değerler. Neoliberalizm, 70’li yıllarda yaratılan krizle girdi dünya gündemine. Petrol krizi, Arap-İsrail Savaşı ve Şili’de seçimle iş başına gelen sosyalist Salvador Allende hükümetinin, Neoliberalizmin fikir babalarından Milton Freedman’ın da bizzat rol oynadığı bir darbe girişimiyle devrilmesi gibi olaylar, kapitalizmin başka bir evreye geçişinin horoz ötüşleriydi. Yanılmıyorsam 1978 yılında Washington uzlaşısında alınan ve Neoliberalizmi hakim kılacak kararlar, 24 Ocak Kararları da denilen 24 Ocak 1980 yılında Özal’ın imzaladığı kararla Türkiye’ye angaje edildi. 12 Eylül Darbesi bundan yaklaşık 7 ay sonra, bu kararları garanti altına almak için yapıldı, devrim ya da vatanı kurtarma sevdasına düşen kitlelerin muhtemel bundan haberleri bile yoktu. Sonrasında Amerika’da Reaganizm, İngiltere’de Thatcherizm, Türkiye’de ise Özalizm olarak adlandırılan yeni muhafazakarlığın yükselişine şahit olduk. Bütün yaşamımız kapitalizme uyarlanmakla şen, söylemde bir gelenek, Osmanlı, büyük Türkiye, dindar nesil lafazanlıkları bugünlere geldik. Ortalıkta bu kadar kendini
Taranta Babu isimli okura yanıt verildi
Parrhesiastes
Teşekkür ederim, şarkı tam da bu🙃
ön planda "insan" denen solucanlar kaynıyor
Bizim "insan"a karşı tiksinmemize yol açan ne bugün? -insan bize acı veriyor çünkü, buna şüphe yok. Korku değil; insanda korkulacak hiçbir şeyin kalmamış olmaması daha çok; ön planda "insan" denen solucanların kaynıyor olması; iflah olmaz vasatlıktaki, yürek daraltıcı "evcil insanın", kendisini şimdiden varılacak hedef ve doruk noktası olarak, tarihin anlamı olarak, daha "üstün insan" olarak duyumsamayı öğrenmiş olması-
Sayfa 36
Parrhesiastes
Kültürü temsil ettiklerini sanan mujikler; mızmızlıklarını ego zanneden böcekler, paryalar falan filan da
DekalogŞiir
DEKALOG
Okkalı kurganlar kelt düğümü bekleşir naip
Taş taş üstünde omuz üstünde baş dura
Çiftleşe birden kenevir urganlar salına
Eşe kokuşmuş bir post kala çıt çıt çedene
Anana babana hürmet edesin ko bu ıyş işreti
Hırlasın hırsızın hırsı hiç mi suçun yok
Neden bu nümayişi sezemedi agora
Tora bora bir dağ
Sulu sepken sebt
Bülbül deresinde yatan halk mı ola
Kaşlarını çat çat ki büzüş yel yeldirme
Sen senden habersizsen öle bile havas kıt
Teogoni dirimde
Getto kan tükürmede
Taranta Babu isimli okura yanıt verildi
Parrhesiastes
Teşekkür ederim
Nietzsche'nin felsefeyi romana yaklaştırması gibi Musil de romanı felsefeye yaklaştırmıştır.
Sayfa 143
Parrhesiastes
Nietzsche'nin, felsefeyi doğrudan yaşamla ilişkiye sokması ile romanın, yaşamın çeşitliliğini ilişkisellikleriyle ortaya sermesi arasında bir bağlantı oluşturuyor muhtemelen. Bu yönüyle doğru olabilir. Ancak romanın, Nietzsche'nin başından beri düşman olduğu metafiziğin düzyazı dilini farklı biçimde de olsa kullanması bu bağlantıyı yalnızca özel bazı romanlarla sınırlandırır. Dili ve kurgusu itibariyle daha şiirsel, daha alt üst eden, verili anlayışları ters yüz eden, bozan özel tür romanlar. Romanın tür olarak, Nietzsche'nin düşman olduğu mutlak felsefeyi farklı bir şekilde; özel bir bilincin dışındaki bilinç türlerini ve farklı yaşamsallıkları ifşa etmesiyle aşındırıcı bir yeri var ama Kundera'nın kurduğu bağlantının tam olarak örtüşmediğini düşünüyorum ben de. Musil hakkında bir şey diyemiyorum henüz, onu sen daha iyi biliyorsun :)