Imoschenko
@Imoschenko
Hayatım: meleklerin yuhalamaları arasında afişlerden silinmiş, sadece ilk perdesi oynanmış bir trajedi.
Şu anda okuduğu kitaplar
''Ne olursa olsun hiçbir insan acısı birbiriyle karşılaştırılamaz, ölçülüp kıyaslanamaz, çünkü acının karakteristik özelliği bir insanın acısı olmasıdır, onun acısı olmalıdır. Yani acının ''büyüklüğü'' tamamen o acıyı çekene, insana bağlıdır ve her tek insan gibi biricik ve kezliktir acı da. Ve her bir insanın kendi yalnızlığı içinde çektiği acıdır''
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
''Her an bir sonraki anın sorumluluğunu taşıdığımı bilmek çok korkunçtur; her bir karar, en küçüğünden en büyüğüne bütün ''ebediyet'' için alınmış karar olacaktır. Her an binlerce imkanı beraberinde getirir ve ben sadece, gerçekleştirmek için tek bir imkanı beraberinde getirir ve ben sadece, gerçekleştirmek için tek bir imkanımı seçebilirim, ama işte bunu yapar yapmaz bütün öteki imkanları da lanetlemiş, bir daha var olmamaya mahkum etmişim demektir.''
''Sorumluluk insanın ''kaçındığı'', kendini dışına çektiği şeydir. İnsanın içinde onu bir şeyden uzak tutan, sorumluluk almasını engelleyen birbirine karşıt güçler bulunmaktadır. Gerçekten de sorumluluk denen şeyde, dipsiz bir uçurum gibi bir şey vardır. ne kadar derine, ne kadar uzun süre bakarsak o kadar çok farkına varırız sorumluluğun. Derken bir tür baş dönmesinden kurtulamaz oluruz. İnsan sorumluluğunun özüne doğru inersek ürpeririz: insanın sorumluluğunun etrafında korkunç bir şey vardır.
''Fanatik yolsuzluğa kapılmaz: bir fikir uğruna öldürüyorsa, onun için pekala ölebilirler de; her iki durumda da, tiran ya da şehit de olsa, bir canavardır. Bir inanç için acı çekmiş olandan daha tehlikeli bir varlık yoktur: en büyük zalimler, kafası kesilmemiş mazlumlar arasından çıkar. Acı, güç iştahını azaltmak şöyle dursun, onu azdırır; zihin de kendini bir soytarının meclisinde bir kurbanınkinden daha rahat hisseder; onu, fikir için ölünen gösteriden daha fazla tiksindiren hiçbir şey yoktur.''
''Çöpçüsünden züppesine kadar herkes cinai cömertliğinin kesesinden harcar; hepsi, mutluluk reçeteleri dağıtır; hepsi, herkesin adımlarına yön vermek ister. Ortaklaşa hayat, bundan ötürü tahammül edilemez bir hale gelir. İnsanın kendi hayatı daha da çekilmez olur. Başkalarının işine hiç karışmadığı zaman kişi kendi işleri için o kadar endişe duyar ki, kendi ''benliği''ni bir dine çevirir, ya da tersten havarilik yaparak ''benliği'ni yok sayar. Evrensel oyunun kurbanıyızdır.''