Işık Parlar
@IsikParlar
226 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
SPOILER'LI İNCELEME!!!
Hikâye aslında çok basit başlıyor: Ana karakterimiz(ileride Adsız Adam ismini alıyor) aceleyle bir yere yetişmeye çalışırken kestirme sandığı sokaklara giriyor ve gitmek istediği yere bir türlü varamıyor. Günün sonunda ise bir otele sığınıyor. Ama bu “kaybolma” meselesi öyle fiziksel bir durum olarak kalmıyor; sayfalar ilerledikçe insanın kendi içinde kaybolması gibi bir şeye dönüşüyor.
Otelin bulunduğu yerin kendisi başlı başına tuhaf bir yer. Sürekli aynı yerlere çıkan sokaklar, mantıksız gibi görünen ama bir şekilde kendi içinde kuralları olan insanlar… Okurken bir noktadan sonra “buradan çıkış yok” hissi sadece karaktere değil sana da bulaşıyor. Özellikle o tekrar hissi, aynı şeyleri tekrar tekrar yaşıyormuşsun gibi olması ister istemez düşündürüyor. Kendimi Truman Show'da gibi hissettim.
Karakterler de bu hissi güçlendiriyor. Her biri sanki gerçek dünyada karşılığı olan bir korkunun ya da takıntının abartılmış hali gibi. Birinin ölüm gece insanları vuruyor diyip sabahları uyuması, diğerinin sürekli hazırlık yapıp bir türlü yola çıkamaması, bir başkasının iletişim kuramaması… Hepsi biraz tanıdık geliyor. Çok gerçekçi değiller belki ama zaten derdi o değil. Daha çok bir rüyanın içindeymişsin gibi; mantık ikinci planda, his daha önde. Hikâyenin kırılma noktası da tam burada geliyor. Başta herkes gibi çıkış yolu arayan ana karakter, aslında bu yerden kurtulmanın sadece fiziksel bir “harita” meselesi olmadığını fark etmeye başlıyor. Oteldeki insanların hepsi kendi alışkanlıklarına, korkularına ya da takıntılarına tutunarak bu döngüyü sürdürüyor. Ve ilginç olan şu: Döngü, tek bir büyük olayla değil, küçük bir zincirleme etkiyle kırılıyor.
Hikayede gerçekleşen minicik bir şey, diğer karakterlerin rutinlerinde ufak sapmalara yol açıyor. Bu
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İncelemeye kitabın sonunda sonsözde yer alan bir sözle başlamak istiyorum. “Hayaller kuran, problemleri ve endişeleri olan, mutluluk pırıltıları taşıyan sıradan insanlar, nasıl oldu da bu katil sisteme göz yummakla kalmayıp onun hayata geçmesine de olanak sağladılar?” sorusu, çizgi romanın asıl konusu. Irmina, işte bu sorunun cevabını ete kemiğe büründürüyor: çünkü o da sıradan bir insandı. Büyük ideallerin değil, küçük konforların peşinden gitti; sorgulamak yerine uyum sağladı, görmek yerine gözlerini kapadı, gözünü kapamasa bile kafasını çevirdi. Böylece, tarihin en karanlık dönemlerinden biri sadece Hitler ve yanındakilerin değil, aynı zamanda sıradan insanların suskunluklarıyla da mümkün oldu.
Yazar, büyükannesinin mektuplarından ve günlüklerinden yola çıkarak ortaya koyduğu bu çizgi romanı üç bölüme ayırıyor.
Romanın ilk bölümünde Londra’da eğitim alan, özgürlük ve bağımsızlık arayışında olan genç bir kadınla karşılaşıyoruz. Irmina’nın Howard(kendisi zenci) ile yaşadığı ilişki, sadece kişisel bir aşk öyküsü değil, aynı zamanda dönemin sınıf, ırk ve cinsiyet eşitsizliklerini işaret eden bir çatışma. Burada Irmina’nın kendine açtığı alan, geleceğe dair kurduğu umutlarla sınırlı kalıyor; o, sistemin bütününü sorgulamak yerine sadece kendi yoluna çıkan engellerle mücadele ediyor.
İkinci bölümde ise bu umutlar giderek daralıyor. Almanya’ya dönen Irmina, ekonomik sıkıntılar ve toplumsal baskılar altında hayallerinden vazgeçip Nazi ideolojisinin içine çekiliyor. Burada, tarihte olan bitene hakim olmama rağmen İrmina'nın seçimleri hayal kırıklığı yaşatıyor. İrmina, bir SS subayıyla evleniyor ve giderek rejimin sessiz destekçilerinden biri hâline geliyor.
Üçüncü bölümde yıllar sonra gelen bir mektup, geçmişin hayaletlerini yeniden canlandırıyor. Howard’la buluşma
Kısa bir kitap olmasına rağmen uzun sürede, sindire sindire okuduğum bir kitap oldu. Hem ağır olmasından dolayı hem de yazarın anlatım yaparken atıfta bulunup verdiği örneklerde bilmediğim çok şey terim vardı(mitolojik karakterler, yazarlar, tarihi kişiler vb.) Bunları bilmeden cümlelerin bütünü bazen anlamsız kalıyor o yüzden araştıra araştıra okumanızı tavsiye ederim.. Kitapta aklımda kalan en önemli şey, yazarın intihara karşı bakış açısı oldu.
Yazar için intihar aslında çok ilginç bir yerde duruyor. Onun bakış açısıyla, intihar yalnızca bir kaçış yolu değil, aynı zamanda insana özgürlük hissi veren bir düşünce. Hayatın acımasızlığı, acıları ve varoluşun getirdiği ağırlık altında ezilen insan için, intihar bir tür "son çare" olarak zihinde kalıyor. Böyle bir düşüncenin varlığı bile, kişiye dayanmaya devam etme gücü veriyor. Yani, hayat zorlaştığında "istersem çıkabilirim" düşüncesi, ona göre yaşamı biraz daha katlanılır kılıyor.
Yazar, bu düşüncenin insanı aslında hayatta tuttuğunu söyler. Kulağa biraz çelişkili geliyor ama mantıklı aslında: İntihar, gerçek bir seçenek olarak zihinde durdukça, yaşamaya devam etmek biraz daha mümkün hale geliyor. İnsanın sürekli elinde bir çıkış yolu olduğunu hissetmesi, o günlük sıkıntılara dayanma gücü veriyor.
Tabii, tüm bu düşünceler yazarın varoluşun saçmalığına duyduğu tepkiyle bağlantılı. Ona göre hayat, sonsuz bir "çürüme" gibi, ve intihar düşüncesi de bu çürümenin farkında olmanın bir sonucu. Yani, yaşamanın ne kadar anlamsız ve acı dolu olduğunu gördükçe, intihar bir seçenek olarak belirmeye başlıyor. Fakat o, bunu bir karar olarak değil, zihinsel bir "savunma mekanizması" gibi değerlendiriyor.
!! Spoiler'lı İnceleme !!
Kitap, Monique'in (yazarın annesi) kocasından gördüğü fiziksel ve hatta oğlundan bile gördüğü duygusal şiddetle, ekonomik zorluklarla ve toplumun dayattığı kısıtlamalarla mücadele ediyor. Kitabın isminden dolayı sadece annesine odaklandığı düşünülmesin. Yazarın kendisinin çocukluğunda ve gençliğinde yaşadığı olayları (daha çok eşcinsel olduğu gördüğü tepkiler), babası tarafından duygusal şiddete nasıl uğradığını anlatıyor.
Bu kitabı annesinin yaşadığı "özgürleşme süreci" olarak okumanın yanısıra ona karşı bir itiraf mektubu olarak da görebilirsiniz.
Gogol'un yaklaşık 200 yıl önce yazdığı trajikomik bir tiyatro eseri. Devlet kurumlarındaki rüşvete, liyakatsizliğe dikkat çekiyor. 200 yıl geçmesine rağmen aynı senaryoyu çok yakında görmek, "trajikomik" kavramının ne olduğunu harika gösteriyor.
