İsmail ünsal
@Ismail1965
Geride yaşantılarımın anlamı,
ufukta yaşamıma verdiğim anlam
"yazmak hayatı deşmektir"
HAT bin hüzünlü haz
Yazmanın hazzı
Bu roman tipik roman okuyucusunun beklentilerini karşılamayan, onu beklentilerini bırakıp dolambaçlı fantastik yollardan götürüp, sürükleyip, umut verip, düşkırıklığında, harika imgeler, resimler, düşlerle avutan bir kitap.
Hani sanki enstrümantal bir müzik parçası gibi. Tanıdık ezgilerin olduğu ama onların da değişip başka ezgilerle karıştığı dokuz parçadan oluşan bir konçerto.
1. bölüm: yalnızlığın penceresinden suça suçluya insanlar ve kayıp bir kahraman (boşluklar, kırılan tümceler.. ile yazar okuyucuyu şaşırtıyor)
2. bölüm: arayışın arayışı sokakta mı
3. bölüm: o var mı yoksa serap mı?
4. bölüm: kıvıl kıvıl hikayelere bulanmış insanlar, kendi arayışını izleyen yazar
5. Bölüm: kaleye doğru, türbede zaman, geçmiş zaman, dağ meditasyonundan izlenimler gibi
6. Bölüm: ormanda masal ve roman kahramanlarıyla karşılaşma
7. Dağdan indik bozkıra, köye, savaşa yağmaya, şehirleşme, gecekondulardan genelevlere, ortaçağdan mı şimdiki zamandan mı öldüğü billinmeyen bir genç ölüsünün başında, ölü bir şehzade ölüsü mü? Adı da Alaaddin midir?
8. Şehzade Alaadin, abisi, tatar kızı
9. Ah Alaadin!
Bu romanı (uzun şiiri) ya sever, tümcelerin imgelerinde fantastik dünyasında hazzın, yalnızlığın, arayışın kleidostopik değişimine dalar gidersin, ya da hastir ya hiç bir hikaye yok, deyip romanın herhangi bir yerinde hatta sabırlı bir okuyucu isen en sonunda keyifle bırakırsın.
HAT romanlarında okuyucusunu da okurken seçiyor, yazar, okuyucu ile roman uyum sağladığında birbirini yazıyor gibi. Bu yoldaşlık falan değil, sanki birlikte ayrı ayrı sürükleniyorlar gibi bir durum.
Dili, tümceleri, yazım sanatı, imgelerin ortaya çıkışı ve başka bir anlatıma evrilmesi, düşüncelerin kıvıl kıvıl kımıldaması özellikle yazar heveslisi okuyucuları beğenirler
Reklam
Kaybolanlar neden kaybolur.... Kaybolanlar neden suskun...
Hasan Ali Toptaş'ın romanlarını okumaya 'Beni kör kuyularda' (2019) ile başladım. Daha sonra Bin Hüzünlü Haz'ı (1998) okudum. Sıra, geri geri giderken, Gölgesizlere (1995) geldi.
'Beni kör kuyularda' ile 'Gölgesizler' ortak bir izin peşinde gibi. İkisi de kayboluşlar, belirsizlikler, çevrenin buna tepkisi, yeniden geri gelenlerin suskunluğu.
Gölgesizler ilk başlarda beni bayağı sardı. Berberdeki ortam, yazarın gözlemleri ve köyle ilişki.
Romanda köyde ilk kaybolan Nuri'nin kayboluşu, daha önce içine kapanıklığı, bunalımı yazılıyor. Cıngıl Nuri tekrar geri döndüğünde suskun ve romanda tamamen rolünü kaybediyor. Muhtarın ilk kayıp arayışı.
Son muhtarlık seçiminden sonra Güvercinin kaybı romanda öne çıkıyor, muhtar arayışıyla bizi uğraştırırken o da sahneyi bekçiye ve cennetin oğluna bırakıyor. Sanki bir tiyatro oyununda belli bir süre oyunu belirliyor ve sonra geri çekiliyorlar, son perdede Reşit ile Raşit Güvercin'in bulunmasıyla romanı bitiriyor.
Peki Berber.... Berber belki de köyde kaybolma izleğinin yazarın aklına düştüğü yer. Berberde kaybolup köyde ortaya çıkan var. Çırak.
Roman bana ortalarda bayağı çektirdi... Suskunluk, bunalım, gaddarlık, sanki köyde hiç iş güç yok millet kaybolanlarla ilgili oradan oraya savruluyor....
Berber de işini bitiremiyor. Çırağı kaybolup, köyde ortaya çıkıyor. Berberde olayları izleyen yazar da kendini kentte kaybediyor...
Berber izleklerin sanki bir iple bağlı olduğu yer. Daha ilk sahnede Güvercin'in ve atın tohumu atılıyor.
İki romanda kızların kayboluşu ve bulunuşunda kıza çevresinin gösterdiği tepki farklı. Gölgesizlerde arayışın bunalımı önde. 'Beni Kör kuyularda' romanında ise ailenin ve köy halkının, çevrenin, hatta toplumun kız bulunduktan sonraki tepkisi, devinimi konu ediniliyor..
Gölgesizler romanını okuduktan sonra
Bir Kıbrıs romanı
Kayıp ağaçlar adası Kıbrıs'a ilişkin bir roman. Üç zaman diliminde üç + bir farklı kişinin çevresinde anlatılıyor.
Kostas Kazantzakis, İngiltere'de yaşayan Kıbrıslı rum bilimadamı, kaybettiği eşinin yasını tutuyor. Tek tesellisi Adadan getirdiği İncir ağacına dedini anlatmak.
Defne, kıbrıslı Türk ailenin delidolu kızı. Kostas'a aşık olan, aşkını, ilk çocuğunu kaybeden, Arkeolog olarak Kıbrıs'ta kayıp kişilerin aranmasında ve son kalıntıların ailelere verilmesinde çalışan, belki de ayrılıkların, yasın içini yiyip bitirdiği bir kadın.
Ada, Kostas ile Defne'nin kızı. Bir yandan kısa zaman önce ölen annesinin yası ile öte yandan dile getiremediği içindeki kızgınlığın baskısıyla bunalan bir genç kız.
Üçüncü kişi ise bir incir ağacı! Romanda bütün zamanları, yerleri ve kişileri birleştiren öğe. Romanın en ilgiç yanı.
+1 ise Meryem. Defne'nin ablası. Diğer romanlarda tanıdığımız Elif Şafak tipi. Büyüye inanan, rengarek olmak isteyen, hamarat, yemek yapmaya ve tadını çıkarmayı bilen, efsunlu bir tip. Karamsarlık, çatışmalar, ayrılıklar, ölüm ve yas izleğine düşmüş renklilik.
Kıbrıs iç savaşında bir aşkın ayrılığa dönüşmesi. Bu yalnızca Kostas ile Defne'nin aşkı değil, ada halkının ayrılığı. Savaş sonrası cenazelerini kaldıramayan ailelerin acısı.
Romanı okuduktan sonra Kıbrıs'a bir başka gidilir sanırım. Kıbrıs deniz, güneş ve gazino demek değil. Bunların altında bölünmüş bir ada, ayrılmış, kaybolmuş, sürülmüş, göçmüş insanlar var.
Romanı ilgiyle okudum. Ana karakterleri Kostas, Defne, Ada ne denli soluk ve zorlama ise yan kişiler de o denli renkli. Y&Y, incir ağacı, Meryem, Kostas'ın annesi vs.
Bence Elif Şafak romanı değil, acısıyla, tatlısıyla bir Kıbrıs romanı.
