"Bu ağacı ellerimle sallamak istesem, yapamazdım.
Ama bizim göremediğimiz rüzgâr, onu dilediği gibi üzer ve eğer. Biz en çok görünmeyen eller tarafından üzülür ve eğiliriz."
Reklam
Argo düşüncelerimin ta dibinde, bir anı, çocukluğuma ait güzel bir anı olarak kayar giderdi. Oysa bu biçimde, Argo hala yüreğimde taşıdığım küçük bir ölüdür.
Ama bir noktada bir şeyler koptu. Kabahat ne benim ne de senindi; yalnızca doğanın yasalarındaydı.
Bu istisnai kentte, genç kalplerin çarpmadığını düşünmek yanlış olur. Sadece belli bir yavaşlıkta çarpıyorlardı.
Reklam