Emre Ceylan
@JSilverhand
Hiç gerçek olduğunu sandığın bir rüya gördün mü? Ya o uykudan hiç uyanmasaydın rüya olduğunu nasıl anlayacaktın? Son birkaç yılını beni arayarak geçirmiş olabilirsin ama ben bütün hayatımı seni arayarak geçirdim.
İnşaat Yüksek Mühendisi ve Finansal Piyasalarda Okuryazarlık
Yüksek Lisans
İstanbul
İstanbul
10 okur puanıMart 2021 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsan hayatına ve ölümüne dair... (Spoiler İçerebilir)İnceleme
Neyin nesiydi bu?
Gerçekten de ölüm müydü?
Evet gerçekten o!
Peki bu çektiğim acılar niçin?
Hiç, öylesine işte...
Evet, bir sebebi yok. Öylesine... olması gerektiği gibi, senden önceki kimselere ne olduysa, sana ve senden sonrakilere olacak olan kaçınılmaz gerçek.
Şöyle bir geriye dönüp baktığımızda nice zenginler, hakanlar, toplum tarafından benimsenmiş insanlar ölüp gitti.
Hiç düşündük mü bu kaçınılmaz sonun bizim adresimize de uğrayacağını? Çocukluğumuzdan şu anki yaşamımıza kadar kâh güldük, kâh üzüldük, hayat koşturmacasında hedeflerimiz oldu. O hedeflerimize hırçın dalgalar gibi ilerlediğimiz oldu. Hedeflerimizin bittiği yerde yenileri geldi. Kimi zaman hırslarımızın, kibrimizin esiri olduk. Ölüm en yakınlarımızı hatta sıkı sıkıya sevdiklerimizi alıp gitti. Peki biz ne hissettik? Dünyada ne değişti? Anlık duyduğumuz acıdan sonra hayat olduğu gibi kaldığı yerden devam etti, biz yapmaya devam ettiğimiz şeyi mecburen de olsa fakat bunun bizim başımıza hiç gelmeyeceği düşüncesiyle yapmaya devam ettik. Böyle bir gerçeğin varlığını kabul ettik ama kendi varlığımızın sanki bu dünyada sonsuza dek süreceği aldanmacasına düştük.
Peki bu duruma ölecek olan yaşlı ya da hastanın gözünden bakmamız gerekirse ne düşünebiliriz?
Düşünsenize kendisi bir zamanlar genç, güçlü ya da sağlıklıydı. Şimdi hayatının sonuna gelmiş insanlar, dünyayı ve diğer insanları nasıl görürdü? Onlarla konuşurken, dışarıdaki hayatı izlerken, bir sohbete tanıklık ederken acaba neler hissederlerdi? Tıpkı bir zamanlar kendisinin de yaptığı gibi bizim duyarsızlıklarımıza karşın bizlere ve dünyaya nefretle ederek ve suçlayıcı bakar mıydı? Ben ölüyorum!, öyle durmayın! sıradan bir günmüş gibi davranmayın!, feryat edin mi derdi? Bizden onları ilgisiz bırakmamamızı ve sürekli pışpışlamamızı mı isterdi? Bunu
Önceleri Tanrı'nın insana sırf yaşasınlar diye can verdiğini sanıyordum; artık diğer nedenleri de biliyorum.
Anladım ki Tanrı insanların ayrı yaşamasını istemiyor; bu yüzden tek tek neye ihtiyaçları olduğunu açık etmiyor. Beraber yaşamalarını istediğinden hepsine kendileri ve diğerlerinin neye ihtiyacı olduğunu gösteriyor.
İnsanlar sadece kendi hayatları için kaygılandıkları, kendilerini kolladıkları için yaşar sanırdım, oysa onları yaşatan tek şey sevgiymiş. Seven insan Tanrı'nın, Tanrı da onun içindedir, çünkü Tanrı sevgidir.
