Ebruu
@Jenner
Le Vènt Nou Portera
Rė'Lar
Lisans
11 Haziran
58 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
"Birisini sevmeye kalkışmak önemli bir işe girişmek gibidir, bilirsin. Enerji, kendini veriş, körlük ister. Hatta başlangıçta, bir uçurumun üzerinden sıçramanın gerektiği bir an vardır. Düşünmeye kalkarsa atlayamaz insan. Bundan böyle artık bu gerekli sıçrayışı yapamayacağımı biliyorum."
Reklam
"Çocuklar boyama kitabı değildir, onları en sevdiğin renge boyayamazsın."
"Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü, hem akıl çağıydı, hem aptallık, hem inanç devriydi, hem de kuşku, Aydınlık mevsimiydi, Karanlık mevsimiydi, hem umut baharı, hem de umutsuzluk kışıydı, hem her şeyimiz vardı, hem hiçbir şeyimiz yoktu, hepimiz ya doğruca cennete gidecektik ya da tam öteki yana sözün kısası, şimdikine öylesine yakın bir dönemdi ki, kimi yaygaracı otoriteler bu dönemin, iyi ya da kötü fark etmez, sadece 'daha' sözcüğü kullanılarak diğerleriyle karşılaştırılabileceğini iddia ederdi."
Daha ilk paragrafıyla vurucu bir kitap olacağını okuyucuya geçiren mükemmel bir başyapıt. Fransız İhtilali'nin bir Ingiliz'in kaleminden okumak..
Romanda ki her bir karakterin olay örgüsüne direkt ya da dolaylı olarak katkısı var. Sınıf ayrımı müthiş bir şekilde betimlenmiş, halkın aristokratlara olan kini ve öfkesi idam meydanlarına karnavala gider gibi gitmeleri öldürmekten aldıkları haz bana 1984 romanindaki "iki dakikalık nefret" etkinliğini hatırlattı. Yazar, ellerine fırsat geçmesi halinde, kendilerine yapılan muamelenin mislini burjuvaya yapacak olan proletarya sınıfının kara cehaletini trajikomik bir biçimde gözler önüne seriyor. İdam görmekten keyif alan bir halk, yargısız infaz yapılarak öldürülen masum insanlar, idam mahkumuna gözyaşı dökmenin suç olduğu, ailenden birisi bile olsa vatan hainlerini ve isyancıları ispiyonlamanın yurttaşlık görevi olarak empoze edildiği karanlık, ve kaotik bir dönem.
Kısacası o dönemin ruhunu anlayabilmek için kesinlikle okunması gereken bir kitap. Yarısına gelene kadar sıkılma ihtimaliniz var. Sizi biraz yorabilir. Karakterleri ve olaylari kafanizda oturtunca kitabın içine tam olarak giriyorsunuz. Yarısından sonrasi ise elinizde tuttuğunuz kitabin neden bir "klasik" olarak anıldığını çok net bir şekilde
"Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum."
