Namuslu olmanın bilincine varmak beynimde belirginleşiyor; karakterli birisi olmak, gemi kalıntıları üzerinde oraya buraya kulaç atan insanların oluşturduğu çalkantılı bir denizin ortasında bembeyaz bir fener kulesi gibi durabilmek düşüncesi içimi yüce duygularla dolduruyordu.
Etrafımdaki herkesin acelesi vardı.Ama bir havaalanında olduğumuz ve binecekleri uçaklara geç kaldıkları için değil.Acele etmeye bağımlı oldukları ve acele etmeden nasıl yaşanır bilemedikleri için.Çünkü bu çağda her şey acildi.Sokaklar,caddeler ve evlerdeki hayat daima aceleyle yaşanıyordu.
İnsanların bir damla su için göç yollarında birbirini bogazladığı bir evrenden insanların indirimde olan bir telefon için mağazalarda birbirini boğazladığı farklı bir evrene açılan, boyutlar arası bir kapıydı o kamp.
