Yağmur yağarken düşen damlaların cama çarpma sesi, kitap, çay ve loş ışık dörtlüsünü bir arada yakalayınca o an kendimi dünya'daki en şanslı kişi olarak hissediyorum...
Friedrich Nietzsche'nin saçma görüşleri olduğunu biliyordum ama yinede önyargı ile yaklasmamak için bu kitabını okuyayım dedim ve sonuç kii bu benim şahsi fikrim: vasat. Kitabında sıkça kullanmaya başvurduğu aforizmaları son derece yersiz, sürekli genelleyici anlatım üslubu, üslubunda oldukça egoist ve kendi düşüncelerinin aksini savunanları aptal görmesi, dini inancı ne olursa olsun hergangi bir inanca sahip ve Tanrıya inanan insanları kafasız görmesi ve objektif anlatım çizgisinden ayrılması eserini begenmeme nedenlerimden oldu diyebilirim...