... Kazaklar duaları yazıp gömleklerinin altında, analarının okuyup üfleyip boyunlarına koyduğu küçük ikonların, köylerinden getirdikleri Don toprağı taşıyan küçük keselerin yanına iliştirdiler. Ama ölüm ayrıcalık bilmedi. Duaları yazanları da yazmayanları da aldı götürdü...
... Ne var ki insan, hakkında iyi düşünceler beslediği dünyanın mahvolmuş olduğunu keşfetmeye görsün bir kere.İnsanın altın çağının geri gelmeyeceğini, zaten hiç olmadığını, ömür denen şeyin boş bir umudu beslemekten ibaret olduğunu anlamaya görsün. İnsan, insan denen varlığın en iyimser oranla yarısının şerefsiz mahlukat, diğer yarısının da bu şerefsiz mahlukatın oyuncağı olduğunu farketmesin bir kere.
İşte orada yeni bir ülke başlar...