Adalet Ağaoğlu toprağa düştü..
"Yatağa yattığım zaman ister istemez ölümü düşünüyorum. 'Geç bile kaldın Adalet, bu ne zaman gelecek' diyorum. 'Gelmedi' diyorum. Vallahi durmadan bunu düşünüyorum. Bu o kadar büyük bir bulmaca ki bütün mesele, şu kadarını söyleyebilirim, 'Adalet, öleceksen acı çekmeden öl'. Yaşamak iyi ama acı çekerek yaşamak başka. Yıpranarak ölmek başka..."
Rahmetle..
Reklam
"Çağımızın propagandasıdır insanı fazlaca saadetle aptala dönüştürmek,bütün hayatın konfordan ibaret olduğu düşüncesine garketmek, kederim arttıkça bilgeliğim bilgeliğim arttıkça kederim artar, ben bu çağdan bir kez olsun şerefimle geçeceğim
İnsan hüzünden mugayir bir varlık değildir, fazlaca saadet insanı fikren zehirler, ben beni düşünmeye sevk eden ızdırabın kölesiyim"
Işığı söndürdükten sonra tüm renkler aynı şeyi ifade eder..
"içimde bir şeytan vardı sanki... gücüne karşı koyamıyordum... bir şeyi elde ettim mi durmasını bilmiyordum. acele etmeli ve görülerimin hızına yetişmeliydim. çağdaşlarım bu görülerimi kavrayamadıkları için, onlara göre telaşla ileri atılan bir budala gibiydim... insanlara karşı yoğun bir ilgi duymaya başlamıştım; ancak. içyüzlerini gördüğüm an büyü kayboluyordu. bu şekilde pek çok düşman edinmiştim. yaratıcı bir insanın kendi hayatı üzerinde pek az gücü olur. özgür değildir. içindeki şeytanın elinde bir tutsaktır o... bu esaret duygusu bana hep büyük bir ıstırap verdi. sık sık kendimi bir muharebe meydanındaymış gibi hissederdim ve kendi kendime şöyle derdim: "işte, şimdi düştün sevgili can yoldaşım. fakat ayağa kalkmak ve devam etmek zorundasın."
Eğer sadece gizli bir yerlerde kötü işler çeviren kötü insanlar olsaydı, onları aramızdan ayırıp yok etmek gerekli ve yeterli olurdu. Ama gerçek şu ki iyilikle kötülük arasındaki çizgi her insanın kalbinin ortasından geçer. Kim kendi kalbinin yarısını kesip atmak ister ki?
