Kadir
@Kadir_Hk
İhtişamlı ve Lanetli Bir Portre, Dorian Gray'in PortresiEdebiyat
Dorian Gray, tutkunun ve ihtirasın romanı. Kirlenmenin, aklın ruhu kurnazca çelmesinin epik bir anlatısı. Gençlik ve sefa destanı. Hiç de tipik olmayan bir sınıf eleştirisi. Arzu tohumları ile büyüyen koca karanlık bir orman ve o ormanda yitik ruhunu arayan bir zavallı. Bir portre.. "Bir hüznün resmi gibi / Kalpsiz bir yüz" .
Okurluğum müddetince Wilde ile ikinci denk gelişim oldu. Hicivci ve oynak bir kalemi var. "Oynak Kalem" :) Kasıt şu; aynı paragrafta iki zıdda ikna edecek kabiliyeti, zihnin gardını en tabu olan şeylere dahi indirecek mahareti var. Yani ele alınan mevzu ve genel kurgunun hoşluğundan maadâ, biçim ve estetik de kitabın okunması için başlıca bir sebep. Sanat, sanat için diyor ve sanata doğrucu - "ahlakçı" bir kimlik yüklemeyi şiddetle reddediyor Wilde. Sanatçı, sanatında iyi ve etik olmak mecburiyetinde değildir. Sanat, haddizatında estetik bir arayıştan ve yaratımdan ibarettir. Nihayetinde sanatçı ortaya bir sanat çıkarır ve o sanattan beklenti salt estetik olmalıdır. Kitap da teknik anlamda bunun analizi için müşahhas bir izlekten ibaret..
Ayrıca Lord Henry karakteri, okumaktan en keyif aldığım karakterlerden biri oldu. Benzeri bir karakter daha zor okurum, biliyorum. Sırf onun o alaycı dehası hatrına okuyun kitabı, lütfen.. Keyifli okumalar :)
Reklam
"Türk Halkının Yüzde Kırkı, Zekidir! "Edebiyat
Aziz Nesin.. Bayılıyorum bu adama, pek çok açıdan. Bir kere ülkenin kültürüne hakim, yaşamış o tüm acıları da bundan sebep bu kadar iyi anlatmış. Tüm o hikayelerindeki o politik mizah da cabası. Hiç zorlanmadan, kalemi kanırtmadan dökebiliyor kendini sayfalara. Nereden anladın peki bunu derseniz de, okudum. Bir yazarı okumak, o yazarın tüm yazma deneyimini de hissetmek demektir. Cümleyi cümleye bağlar yazar ve bize kendi düşünme merhalelerini gösterir. Kısaca eskilerin bir lafı vardır: " Bir kitap yazmak, okurlara beynini bir tabakta sunmak gibidir. " Büyük de bir kumardır yani. Ama ki şanslıyız, Aziz Nesin'in şansı yaver gitmiş. Hatta yazar felci de olmuş ileri yaşlarında, o denli velût bir yazarmış.
Kitap ise; gariban bir köylü genci olan Yaşar Yaşamaz'ın, diğer tüm devlet dairelerinde de olduğu gibi - tabi baya absürt ve sinir bozucu da bir yolla- ilçe nüfustan kimlik çıkaramaması ile başlıyor. Bu "kimliksizlik" hali başına dertler açıyor ve tüm o sinir bozucu olaylar gelişiyor.
Hikaye, tabii ki de politik ve tamamıyla bir sistem eleştirisi. Örneğin Yaşar, resmiyette yaşamadığından ötürü evlenemez, miras alamaz, ev bulamaz, iş bulamaz ve daha nice insani vaziyetten mahrumdur. Çünkü Yaşar aslında Yaşamaz, vakti zamanında Çanakkale Savaşında şehit düşmüştür :) Ama söz konusu vergi almak, askere gitmek, tımarhaneye düşmek olduğunda varlığı kuşkusuzdur. Sistem, vatandaşı böyle görüyordur zira.
Ve ilaveten, kitapta okuması en keyifli pasajlardan pek çoğu da toplumun eleştirildiği kısımlardır. Türk halkı ve Aziz Nesin kulağa pek de dost gelmiyor biliyorsunuz, yüzde altmış muhabbeti :) Ama ben kendim de bir Anadolulu olarak, yazara hemen hemen hep hak verdim okurken. Pek çok güzellikleriyle beraber, halktaki ikiyüzlülük, çıkarcılık, içten hesaplılık, cehalet ve
Çehov da ÇehovKitap Alıntısı
Bu adama bayılıyorum. Aydın bir adam, aydınlık. Çehov okumak insana huzur veriyor, içi bir hoş oluyor insanın. Karakterleri o kadar kolaylıkla ve derinlikle yaratıyor ki, daha ilk bir kaç cümlede öykünün evrenine müdahil ediyor sizi. Ayrıca, öykülerini bir amaç için yazıyor. Ortadoğu destanları gibi, kıssalar gibi..
Kafa dinlemek için, okumaya tekrar veya ilk defa başlamak için, mutlu olmak ve iyimser olmak için Çehov okuyun. Sade bu kitabından bahsetmiyorum tabi, çok velut bir yazar kendisi. Pek çok öyküsü var. Bu açıdan da şanslıyız biz okurlar, öyle hemen kurtulmak yok Çehov'dan...
Esaslı Adamdı BukowskiEdebiyat
Bana kalırsa, tarz sahibi bir adam. Samimi bir kere, içten. Çok kimse sevmez onu, sapık sapkın adamın biri bu diyerek. Yalancı, işgüzar, alkolik, küfürbaz, uçkuruna düşkün. Say say bitmez adamın marifetleri.
Ama ki baylar bayanlar, adam yazarken bir başka. Bir kere zeki bir herif, her çeşit edepsizliği yaparken bile düşüncesi analitik. Yalın ama güçlü bir edebi dil yakalamış. Kendisiyle pek bağdaşmadığı zannedilen ama satırlarından çağıldayan bir yaşam sevgisi var adamda.
Siz bakmayın onun mezar taşına "Don't Try!" yazdırmasına.
Adam yaşamasını bildi. Bildi ki ikiyüzlülük ve samimiyetsizlik; kendisine dair eleştirilen tüm o kötü huylardan daha pisti..
Kitap bunun hakkında işte, okuyun..
İran Devrimi ve Alamut ve Titanik ve HayyamEdebiyat
Diyorlar ki; batan o küçük tekne Titanik, kendiyle beraber devasa bir de kitap gömmüşmüş okyanusun bağrına: Ömer Hayyam'ın derkenarlarına kendi anekdotlarını yazdığı yegane Rubai nüshası.
Elin Amerika'lı gazetecisi yine rahat durmuyor ve nüshanın peşinde İran'a seyahate çıkıyor. Tabi süreç onun için birazcık pürüzlü oluyor. Kıymetsiz küçük bir devrimcik-i İran ve koskocaman bir aşk tufanı. Amma velakin Yazar Amin'in duvarındaki saatte yaşanan teknik birtakım sıkıntılar yüzünden kitap lineer bir olay örgüsüne sahip olamıyor. Rubai'nin peşinden taa Ortaçağ'ın ebesinin nikahına: saf ve vizyonsuz siyasetçi Nizamülmülk'ün, merhamet ve şefkat abidesi sıhhiyeci Hasan Sabbah'ın ve nazımda kabiliyetten yoksun sözelci Ömer Hayyam'ın öykülerine şahit oluyoruz.
Ve efendiler, kitabımızın arka kapağını geriye bir çok tarihi malumattan ziyade insani pek çok ruhsal deneyimle kapatmış oluyor, bu Doğu-Batı şirazesi makul adamın yazılarına yeniden minnettar oluyoruz.
Reklam