Don Juan'ı bir tepe üstünde,ıssız İspanyol manastırlarının bir hücresi içinde görüyorum.Baktığı bir şey varsa,bunlar uçup gitmiş aşklarının gölgeleri değil,belki de İspanya'nın sessiz bir ovasıdır,kendine benzer bulduğu,görkemli,ruhsuz topraktır.
Tanrılarına gömülmekle, onun kurallarına boyun eğmekle, kendileri de gizliden gizliye özgür olurlar. Kendiliğinden benimsenmiş tutsaklıkta derin bir bağımsızlık bulurlar.