Don Juan'ı bir tepe üstünde,ıssız İspanyol manastırlarının bir hücresi içinde görüyorum.Baktığı bir şey varsa,bunlar uçup gitmiş aşklarının gölgeleri değil,belki de İspanya'nın sessiz bir ovasıdır,kendine benzer bulduğu,görkemli,ruhsuz topraktır.
Tanrılarına gömülmekle, onun kurallarına boyun eğmekle, kendileri de gizliden gizliye özgür olurlar. Kendiliğinden benimsenmiş tutsaklıkta derin bir bağımsızlık bulurlar.
Her şey gelip geçici.
"İnsan" denen yaratıkların yaşadığı bu "dünya" adlı buzdan cehennemde geçirdiğim onca vakitte karşılaştığım tek gerçek buydu.
Herşey gelip geçici.
Derindir ölülerin uykusu, incedir tozdan yastıkları. Asla sesine kulak vermez, asla seslenişlerine uyanmaz. Ah, mezarda ne zaman sabah olacak, uyuyanlara seslenmek için :Uyanın!