Mutlu olmak korkunç bir şey ! İnsan halinden nasıl da memnundur ! Bunun kendisi için yeterli olduğuna da nasıl inanır ? Yaşamın yanlış hedefi olan mutluluğa yönelirken gerçek hedef olan SORUMLULUK nasıl da unutulur .
İnsan vicdanını karşısına her zaman sorumludur vicdan tanrı olduğu için dipsizdir Bu kuyuya yaşamın tüm emeği servetler , zenginlikler başarılar huzurlar sevinçler atılır ‘Daha fazla ve daha fazla, Her şeyi boşaltın !’ İnsan sonunda oraya yüreğini de atmak zorunda kalır …
Şu iki şeyin unutulmaması gerekir : İlki ezelden beri her şey aynıdır hep aynı döngülerdir ikincisi bir kişi çok uzun yaşasa da ya da çok kısa da yaşasa aynı şeyi yitirir BU DA ŞİMDİKİ ZAMANDIR İnsan sadece bundan mahrum olabilir nihayetinde insan yalnızca buna sahiptir ve kimse sahip olmadığı şeyi yitiremez .