Şehir, insanın kendini düşünmesine, kendine çare olmasına bile fırsat bırakmıyor ki annesine babasına çare olsun. Tahsilliyiz belki iyi okullarda okuduk, sözüm ona kültürlüyüz, yetiştirdik kendimizi, paramız var, yabancı dilimiz var, görgümüz var. Ama çaremiz yok. Bu gerçek. Hepimiz çaresiziz.
Çalışmamak değil istediğim şey evde oturmak da değil. Gezmek, tozmak, alışveriş yapmak peşinde değilim. Sadece yarını, beş sene sonrasını, on sene sonrasını düşünmek istemiyorum.