Birisi acı çektiğinde acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu. Bir insan acı çektiğinde, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, diğerlerinin bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu farketti.
Zira insanın durumu altın dolu bir ambara girmiş ve cebine sığandan başkasını götüremeyecek birinin hali gibidir. Cebinize taş doldurursanız daha az altın alabilirsiniz. Çünkü tüketemeyeceğiniz kadar altın söz konusu. Taş topluyorsanız altından feragat ediyorsunuz demektir.