Əgər mən hər şeyə şəkk edirəmsə,deməli artıq şəkk etməyimə şəkk etmirəm.Yerlə göy arasındakı bir qayanın üzərində durub belə deyir: "Artıq bir yer tapdım".Doğrudur,hiss ilə qavradıqlarıma şəkk edirəm,ağlımla dərk etdiklərimə şəkk edirəm,hətta öz varlığıma belə şəkk edirəm,Tanrı,aləm,din və həyata şəkk edirəm - bütün bunlar doğrudur.Lakin sadəcə bir şeyə hər nə qədər şəkk etmək istəsəm də,şəkk etmirəm: şəkk etməyimə şəkk etmirəm,çünki əgər şəkk etsəm,yenə də şəkk etməkdə olduğumu bilirəm.və beləcə Dekart yerlə göy arasındakı bu nöqtədə dayanır,yəni bilik əldə etmək,həqiqətə çatmaq üçün bir bünövrə axtarır.
Servet ve güç sahibi olmanın getirdiği kibir ve gurur,servet ve gücün çokluğundandır.Oysa bilginin getirdiği kibir ve kendini beğenmişlik ise bilgi yetersizliği ve anlayış kıtlığındandır.Derler ki;herşeyin azına sahip olmak çoğuna sahip olmaktan iyidir.Bunun tek istisnası bilgidir.Hiç bilmemek,eksik bilmekten daha iyidir.Çünkü eksik bilgi delirticidir.İnsanın aklını başından alır,insanın başını döndürür,ona kendisini unutturur.