Korkuyoruz. Düşünmekten ve sevmekten korkuyoruz. İnsan olmaktan korkuyoruz. İnsan yerine bir yığın kuklalar yaratıyoruz. İnsana benzetirsek onlara acımaktan korkuyoruz. İşin içine bir kere acıma girerse, ondan bir daha kurtulamamaktan korkuyoruz.
"Bil ki ey sevgili!
Ben seni aklımdan hiç çıkarmadım; ben sadece aklımı çıkardım.
Ve böyle bilsin bütün dünya, ben aklımı senin râmına değil, senin uğruna senden çıkardım."
Dücane Cündioğlu, Cenab-ı Aşk'a Dair